Vathorstrun in Amersfoort – een heerlijke 5km

De Vathorstrun is inmiddels een jaarlijkse klassieker in Amersfoort met twee leuke kidsruns, een 5km en een 10km op het programma. Ik deed voor het eerst mee en het beviel me goed!

De run ging nog gelukkig – door zo vlak voor de tweede Corona golf – het was goed georganiseerd en de organisatie hield zich aan de richtlijnen.

Ik had me ingeschreven voor de 5km en mijn doel was om onder de 20 minuten te lopen. Aan de omstandigheden lag het niet maar ik heb het uiteindelijk op negen tellen na niet gehaald.

Het waren ideale loopomstandigheden: het was praktisch windstil, goede temperatuur van rond de 14C en bewolkt! Verder stonden er veel vrijwilligers langs de kant voor de aanwijzingen en voor het verkeer te regelen – dank – en er stonden 2 geweldige fotografen voor de mooie plaatjes, zie de mooie beelden van Jacques Conijn en Harry van ‘t Veld hieronder.

Nadat ik een kwartiertje had ingelopen mochten we allemaal – eerst op afstand – wachten bij de startlijn, het werd uiteindelijk bij de start toch nog wat druk voor het officiële startschot – maar ik neem dan maar aan dat er geen hardloper daar gaat staan met een loopneus, verkoudheid, koorts, smaakverlies of erger.

Drie, twee, één start! Er waren een paar hele snelle lopers blij en die vlogen ervandoor.

Ook de fietser die de route aangaf had vleugels 🙂

Vliegen op de 5km -Vathorstrun

Ik vond al snel mijn tempo en ging mijn eerste ronde in van 2,5 km. De eerste kilometers gingen goed, op of onder de 4 min/km en haalde jeugd in die ontzettend goed aan het lopen waren – en gehaast werden door ouders en/of begeleiders! Respect!

Samen lopen in de eerste ronde – Vathorstrun

Het eerste rondje van 2.5 km legde ik af in 09:47. Dus ik zat goed op schema! Echter bij de vierde kilometer had ik een dip, ik moest op adem komen en over die kilometer deed ik 4 min en 20 sec.

Een dipje tijdens de vierde kilometer – Vathorstrun

De laatste kilometer wist ik me weer te herpakken en kwam ik weer goed op stoom. Daar ben ik wel trots op, ik liet het niet lopen! Met een mooie 20:09 als officiële eindtijd kwam ik over de finish en dan mogen de vingertjes de lucht in. Het was mijn derde tijd ooit gelopen op de 5km.

Finish foto Vathorstrun

Conclusie: het was heerlijk om weer een startbewijs te mogen opspelden en een race te mogen lopen. Je geeft tijdens een wedstrijd toch veel meer dan in de trainingen en dat geeft achteraf altijd veel voldoening. De Vathorstrun is prima georganiseerd – dank! – en ik kom er graag weer eens terug!

De allereerste keer op de atletiekbaan

Hoe is het om te lopen op de atletiekbaan? Ik had in de afgelopen 10 hardloopjaren nog nooit op “de baan” gelopen maar deze week was het zover! Ik deed mee aan de Keistad Baancompetitie in Amersfoort op de baan bij AV Triathlon – en Altis. Het was geweldig om te doen en deel graag mijn ervaringen!

Keistad baancompetitie

Ik was getipt over deze wedstrijden door Jeanique die de baancompetitie helemaal geweldig vind, dank! De Keistad baancompetitie heeft dit jaar drie afstanden: de 3km, de 1.500m en de 800m en er hadden zich iets meer dan 100 lopers ingeschreven. Na drie afstanden wordt een puntenklassement opgemaakt waarin je leeftijd en geslacht met percentages “gecompenseerd” wordt. Heel leuk concept voor een zo eerlijk mogelijke uitslag.

Hoe ging de wedstrijd zelf in zijn werk? Mijn eerste hardloopwedstrijd was de 3km – op de baan noemen ze dat 3.000m 🙂 Ik starte in het 2e serie van de totaal 8 series. Dus in ander woorden, in de op één na langzaamste loopgroep van de avond. Ik was wel de enige in mijn serie die niet lid was van een atletiekvereniging. Er waren heel veel snelle lopers uit Amersfoort en de regio: uit Utrecht, Zevenaar, Apeldoorn en zelf Reeuwijk waren er lopers gekomen. Mijn groepje bleek uiteindelijk veel gelijkwaardige lopers te hebben en dat stimuleert enorm. Iedereen liep fantastisch!

Op welke eindtijd richtte ik me? Gezien een Coopertest die ik liep voor de zomer ging ik er vanuit dat ik net onder de 12 minuten de streep zou moeten kunnen halen.

Voorbereiding baanwedstrijd

Zijn er nog dingen die ik anders heb gedaan dan in een hardloopwedstrijd op de weg? Ja, ik heb een tweetal dingen aangepast:

  • Schoenen zonder demping: ik heb hardloopschoenen aangedaan die bijna geen demping hebben. De atletiekbaan van AV triathlon veert zelf namelijk behoorlijk en als je hele verende schoenen aandoet wordt dat iets te bouncy! Veel runners droegen tijdens de wedstrijd gewone hardloopschoenen, eentje van onze serie liep op spikes.
  • Sporthorloge instellen op 400m meldingen: normaal krijg ik op mijn horloge elke kilometer de tussenstanden getoond. Voor deze wedstrijd had ik ingesteld dat ik na een elk rondje van 400 meter de tussenstand werd getoond. Ik kreeg dan de rondetijd en de totaal verstreken tijd te zien – zodat ik wist op welk schema ik liep.

Dat waren de enige aanpassingen en ze bevielen me goed!

Hoe ging de wedstrijd? Het was erg warm voor een dag in september – rond de 28C – maar ik ging toch maar een flink stuk inlopen in Park Schothorst. Daarna naar de start gewandeld en dat werd keurig begeleid. Ieder kreeg zijn plekje aangewezen en vervolgens kon er worden gestart.

“Op uw plaatsen”….

“Klaar”….

“Hand op je klokje”…. 🙂

“Kijk in de camera” 🙂

…..”Af”!

Keistad Baancompetitie Amersfoort. Voor het eerst aan de start op de atletiekbaan. Foto: Ries de Beer.

Na de start vlogen er 5 lopers echt vandoor en deze liepen al snel van me vandaan. Ik koos mijn eigen tempo. Het zouden 7 1/2 zware ronden worden en wilde niet al halverwege ergens “geparkeerd” staan.

Mijn rondetijden werden keurig gemeld door mijn horloge, wetende dat als de rondetijd onder of op de 1:36 zou blijven dat ik dan onder de 12:00 zou duiken.

Keistad Baancompetitie Amersfoort. Ramon de la Fuente voor het eerst op de atletiekbaan. Foto: Ries de Beer.

Ik haalde langzaam maar zeker een runner in die bij de start er heel snel vandoor was gegaan. Om vervolgens nog een jongen in te halen. Twee meiden en de koploper lagen nog voor me.

Ik liep in op de twee meiden om vervolgens aan te sluiten en twee rondes achter ze te lopen.

Keistad Baancompetitie Amersfoort 3000m bij AV Triathlon in 2020. Foto: Ries de Beer.

In de allerlaatste ronde ging ik ze stap voor stap voorbij. De koploper lag te ver voor en kon ik niet bijhalen maar de jongen die ik eerder had ingehaald liep in een geweldige eindsprint naar de 1e plek van de serie. Gefeliciteerd!

Toen ik zelf over de finish snelde zag ik 11:41 staan. Wat een geweldig mooie tijd! Deze wedstrijd was mijn eerste 3000m ooit dus zowieso een PR, maar het is een tijd waar ik trots op ben.

Ik lag na de finish op de grond naar adem te snakken om bij te komen, dat was voor mij een eerste keer voor mij een hardloopwedstrijd.

Achteraf gezien waren dit mijn rondetijden: 133,6 – 136,2 – 132,9 – 135,4 – 136,3 – 134,9 – 128,9 – 42,5 (200m).

Is de atletiekbaan een aanrader?

Is de atletiek baan een aanrader? Ja, dat was het zeker voor mij, ik vond het leuk en kijk uit naar de 1.500m en de 800m! Ben benieuwd hoe die gaan, het zijn wedstrijdafstanden die ik zelf nog nooit heb gelopen.

Spijkenisse Marathon – DNF

De Spijkenisse SPARK Marathon 2019 was heel erg bijzonder, maar dat wist ik niet toen ik aan de start stond. Het was bijzonder omdat ik de eindstreep niet zou halen. Jawel, mijn eerste DNF – Did Not Finish – in de 9 jaar dat ik al hardloop. Het was ook bijzonder omdat het één van de laatste marathons was die er voorlopig in Nederland zou worden georganiseerd. Door COVD werden vanaf maart 2020 hardloopwedstrijden afgelast of uitgesteld tot nader order.

Hoe ging het met mij op zondag 15 december? Onderweg naar de start van de marathon kom je de oude molen tegen van Spijkenisse, deze heet Nooitgedacht. Ik vind het mooi passen bij dit blog, ik had nooit gedacht dat ik niet zou finishen én dat ik pas 7 maanden later alsnog de zin zou krijgen om het verhaal op te schrijven. 🙂

Molen Nooitgedacht in Spijkenisse.

De dag van de Spijkenisse SPARK marathon was niet optimaal qua weer. Het was wel zonnig, het was een graadje of 5 maar het was vooral stormachtig aan zee – met zware windstoten. Ik hoorde achteraf dat het de eerste officiële winterstorm was. Gelukkig zou mijn lieve gezin komen kijken om me aan te moedigen én me onderweg bevoorraden. Er was gepland om op 3 punten mij te zien lopen. Dat is heel erg fijn en bleek ook heel nuttig toen ik moest opgeven.

Bij de start was alles nog rooskleurig. Ondanks de zware wind ging ik voor de 3u30. Dat zou een uur sneller zijn dan in 2012.

Spijkenisse SPARK marathon

Ik heb zoals je wellicht weet een haat-liefde verhouding met de Spijkenisse marathon.

Maar laten we voor het gehele verhaal iets eerder in het jaar beginnen. Een maand eerder – op 10 november – liep ik in Athene de klassieke / authentieke marathon voor KiKa. Wat een prachtige reis was dat! Met een geweldige groep runners. Het was heel warm, de route ging voornamelijk bergop maar ik finishte en vond het geweldig. De zondag daarop liep ik in te hoog tempo de Zevenheuvelenloop. De 15km ging in 1u 6min maar ik moest voor mijn enthousiasme betalen. De dagen daarna kon ik niet slapen – laat staan hardlopen – van de rugpijn. Bezoekjes aan de fysio en rustig aan doen tijdens de trainingen tot en met de marathon van Spijkenisse was het advies. Dat was gelukt en zo stond ik aan de start.

0 – 10km in 49:34

Na wat inlopen ging ik naar de pacersgroep die voor de 3:30 gingen. Het startschot knalde en na een rondje op de atletiekbaan gingen we de langs de prachtige Oude Maas de eerste 10km in richting Geervliet en Heenvliet. Ik was blij dat ik bij een pacersgroep was aangesloten, dat gaf wat beschutting want de wind vloog je om de oren. Ik liep redelijk lekker en we kwamen de kilometers goed door.

10 – 20km in 1:39:08 (2e 10km in 49:26)

Tijdens de tweede 10km kon ik naar mijn lieve meiden toelopen. Ik zou wat gelletjes en nieuwe sportdrank krijgen. Samen met de top aanmoedigingen was dat natuurlijk erg fijn! De wind had ook hier vrij spel en ik voelde de eerste pijntjes in de onderrug ontstaan, het zou wel eens moeilijk kunnen worden.

Het meelopen met de pacers ging nog redelijk, af en toe had ik het gevoel dat het tempo iets te hoog lag. Toch liep ik vol goede moed het recreatiegebied Bernisse in voor de kilometers 20 t/m 30.

20 – 28.5 km in 2:24:05 (8.5 km in 44:57)

Het gaat moeizamer maar ik bijt me vast in het tempo die de pacers aanhouden. Tot het parcours zich zo keert dat we 2km lang volle bak tegenwind hebben. De groep lopers dunt nu heel snel uit. Ik probeer het tempo van de overgebleven 8 runners zo lang mogelijk vast te houden maar moet ze uiteindelijk in het zicht van de de Inlaatsluis van Spernisse laten gaan. Mijn rug is er dan – op kilometer 25 – blijkbaar klaar mee, er komt heel snel pijn opzetten. Dan weet ik dat het is gebeurt, ik laat het tempo zakken en de pacergroep verdwijnt langzaam maar zeker uit zicht.

Alhoewel, door het vlakke landschap blijft de pacergroep wel in zicht maar de afstand wordt steeds groter tussen ons.

Hoewel ik inmiddels wind mee heb en mijn tempo is gezakt is de rugpijn ondraaglijk geworden. Ik loop verder door en weet dat ik ga uitstappen. Ik pak mijn telefoon en app mijn gezin dat ik bij het volgende afgesproken punt ga stoppen.

Het is het mijn rug niet waard om door te blijven rennen.

Door de rugpijn zal ik af en toe moeten wandelen in de kou en snijdende wind, dat geeft een te groot risico op onderkoeling.

Dus ik ben blij dat ik de mijn gezin weer zie op kilometer 28. Ik stap in de auto en krijg een heerlijke warme chocomel.

Mijn tweede marathon van Spijkenisse is ook niet geëindigd zoals ik zou willen.

In plaats van vreselijk af te zien en een prachttijd te lopen ga ik heel comfortabel naar de finish in een warme auto. We zijn vrij snel weer bij de atletiekbaan en wordt daar afgezet zodat ik me om kan kleden en kan douchen.

De Spijkenisse marathon zit erop, geen medaille, niet gefinished en ook geen 3:30 gelopen.

Het kan eigenlijk alleen maar beter gaan als ik er een volgende keer naar toe ga. 🙂

Het duurde na Spijkenisse trouwens nog 5 maanden voordat ik weer een beetje normaal kon hardlopen. Ik was overtraind – en kon alleen lage tempo’s lopen en had daarnaast elke keer vanaf de start hele zware benen en hoge hartslag. Dat loopt niet lekker!

Ook daar ben ik inmiddels weer overeen, het lopen gaat bijna weer als vanouds, het schrijven dus ook weer opgepakt. Heerlijk!

2 dagen voor de Spijkenisse Marathon

Aanstaande zondag loop ik voor de tweede keer de marathon in Spijkenisse! Ik heb met die marathon namelijk een enorm appeltje te schillen.

In 2012 liep ik – ongepland – mijn allereerste marathon in Spijkenisse omdat die in NY last-minute werd afgelast vanwege de verwoestende gevolgen van orkaan Sandy.

Ik wilde mijn KiKa sponsors eren en ook mijn sportieve prestatie leveren. Hoe het toen ging in Spijkenisse? Dat was echt heel pittig, zie mijn blog over die 4:30 durende martelgang. Daarna wilde ik eigenlijk nooit meer aan die ervaring herinnerd worden.

Nu – zeven jaar later – ben ik op het punt gekomen om deze pijnlijke ervaring om te zetten in positievere, leuke ervaring.

Of dat gaat lukken weet ik niet zeker. Ik heb veel last van mijn rug gekregen na de Marathon van Athene – en vooral door de week erna de Zevenheuvelenloop te lopen. Ik hoop dat ik as zondag volledig ben hersteld! Daarnaast hoop ik op koel, windstil weer en wil dan 1 uur sneller lopen ten opzichte van de vorige keer. Kom maar op met die 3:30! Dat zou ook een dik PR betekenen, zie het overzicht met mijn persoonlijke records.

Daarnaast zou ik zou heel graag weer die oude dame op hoge hakken met hond op de loopbrug willen tegenkomen. Kan dat geregeld worden? 🙂

Zou mooi zijn, voor mijn 10e marathon, wish me luck!

Athene marathon – race verslag

De marathon van Athene is dé authentieke marathon! De moeder van alle marathons gaat van het plaatsje Marathon naar het Olympisch Stadion in Athene. Deze – mijn negende – marathon was voor mij het allerzwaarste parcours ooit, maar wel ook de marathon die ik het meest relaxt heb gelopen. Lees hieronder in mijn verslag waarom!

Athene marathon

Maar eerst, waarom wordt de marathon van Athene de authentieke marathon genoemd? Iedere hardloper weet hoe lang de magische afstand van de marathon is: 42 kilometer en 195 meter. Deze afstand verwijst naar de Griekse boodschapper Pheidippides. In 490 jaar v. Chr legde hij deze afstand af tussen het slachtveld van Marathon en Athene. In Athene sprak hij de beroemde woorden: ‘We hebben gewonnen.’ en Pheidippides viel na deze beroemde woorden dood neer en zo is de moeder van alle marathons dus ontstaan.

Voor KiKa

Dood neervallen wil ik niet, sterker nog, ik loop deze marathon juist om mensen te genezen. Wederom heb ik KiKa gekozen als goed doel om voor te lopen. Na de beestachtige Boston marathon – de koudste en natste en daarom zwaarste editie ooit – is de Athene marathon mijn 8-e marathon voor Stichting Kinderen Kankervrij waar ik inmiddels €108.513,- euro voor heb ingezameld. Dank jullie wel voor alle bijdrages en steun tot nu toe!

Insteek voor de marathon

Een marathon loopt zelden zoals je van tevoren hebt gepland. Althans, ik heb de ideale marathon voor mijn gevoel nog niet gelopen. Vorige jaar liep ik nog een hele sterke tijd van 1:32 op de halve marathon in Dronten. Mijn beste tijd op de hele marathon liep ik in Tokyo: 3:35. Mijn doel is om ooit onder de 3:30 te lopen tijdens een marathon. Ik zag al snel in dat het ik het beter niet zou kunnen proberen in Athene, de weg van Marathon naar Athene loopt tot aan kilometerpunt 32 omhoog. Het hoogteverschil gepaard met de hoge gemiddelde temperatuur van 23C – 26C betekent dat dit niet mijn ideale parcours is om mijn PR te gaan lopen. Mijn trainingsschema heb ik dan ook zo ingestoken dat Athene een pittige – en veel te lange – duurtraining is en dat ik uiteindelijk in december in Spijkenisse een poging ga doen om mijn PR te lopen op de marathon.

Naar de Expo – Startbewijs ophalen op zaterdag

De dagen voor de marathon waren heel relaxed! Het was mooi warm weer en er is heerlijk gefietst. Ik heb verhalen van mede-runners gehoord over mooie marathons en wat je dan heel erg kan missen – bananen! Hoogtepunt was het bezoek aan de Acropolis. Wat een historie!

Als je ooit in Athene bent, en je houdt van zoete desserts ga dan langs bij Lukumades. Deze traditionele, heerlijke balletjes zijn gefrituurd en lijken een beetje op een kruising tussen kleine oliebollen en donuts. Het originele recept is dat ze geserveerd worden met honing en kaneel, maar bij Lukumades kan je elke topping kiezen waarvan je kunt dromen inclusief diverse soorten ijs ernaast. Aanrader! Ik heb heel hard in dat restaurant gelachen met de groep. Het was flauwe humor maar bijna buikpijn van gekregen. 🙂

Startbewijzen ophalen bij de Expo

Afijn, bij de Expo werd het startbewijs snel uitgegeven, uiteraard nog even op de foto met hardloopmaatje Berry!

Daarna konden we de benen rust geven aan het nabijgelegen strand: Edem Beach! Op het strand, met de voeten in het zand lekker gegeten en tussendoor nog een duik genomen in de koele zee. Wat een luxe zo vlak voor de marathon en dat in de maand november!

Naar de start op zondag

Na een korte nacht stonden we om 5:00 aan het ontbijt en om 5:45 liepen we naar de bussen die ons naar Marathonas gingen brengen voor de start. De route van de bus was tegenovergesteld aan die van de marathon. Het betekende dat we de heuvels zagen waar we op moesten lopen. Ik werd daar wel een beetje stil van, want de weg bleef maar dalen tussen km 14 en km 30 en dus straks stijgen voor ons. Het marathon plan was om straks rustig van start te gaan en daar was ik echt heel blij mee. In het stadion van Marathonas zag ik nog voetbalmaatje Koen en kon hem veel succes wensen met zijn eerste marathon.

0 – 10 kilometers – 54:23 – Het stoombad

Na een tijdje te hebben gezeten met andere KiKa-lopers was het tijd om naar mijn startvak te gaan. Na een prachtige Sirtaki en andere ceremonies gingen we van start. Het was erg druk met lopers op de weg. Rond de 20.000 marathonlopers waren opgedeeld in 12 startvakken, dus dat zijn nog steeds veel runners die tegelijkertijd beginnen te lopen. De START! is een mooi schot en vlak erna begon het meteen hard te regenen. Ik liet me door heel veel lopers inhalen en kreeg zelf behoorlijk last van de luchtvochtigheid en warmte nadat de regen was gestopt. De regen op het warme wegdek verdampte gelijk weer met als resultaat: een stoombadje! Mijn doel was de marathon op maximaal hartslag 145 te lopen, maar hoeveel ik mijn tempo ook liet zakken, ik bleef flink boven die hartslag de gehele marathon. Het parcours was hier nog redelijk vlak en ging op sommige stukken naar beneden. Het bleef wel bewolkt, dat was erg fijn!

10 – 20 kilometer – 1:51:26 (57:01) – De klim begint

De klim zou hier beginnen en van veraf was het al te zien. Dit is veel meer dan vals plat! Het waren echte, grote, stevige heuvels. Het tempo ging omlaag naar de 10km/u en de hartslag bleef hoog boven de geplande hartslag. Gelukkig was er bij elk dorpje of stadje enthousiast publiek. Het mooie van deze geweldige Griekse toeschouwers aan de zijlijn is dat ze echt bedoelen wat ze zeggen! Ik hoorde ontelbare ‘Bravo’s en‘ Excellente’s, en ze zeiden het met gevoel! Het was geweldig! Vooral de kinderen waren onvermoeibaar: ze schreeuwden, dansten, high-fivede vol enthousiasme. Heel veel kinderen droegen ook met trots hun medaille die ze hadden verdiend met de kidsrun. Ook de hele kleine kinderen hadden de medaille om – zodat deze bijna de grond raakte, zo lief! Ook werden er veel traditionele olijftakken uitgedeeld door de supports! Ondertussen bleef het redelijk bewolkt en dat zorgde ervoor dat de gevoelstemperatuur rond 23-24 graden bleef steken en niet verder opliep. De luchtvochtigheid werd ook steeds minder, daar was ik heel blij mee!

20 – 30 kilometer – 2:51:21 (59:55) – Hardloopmaatje op een slachtveld

Ergens tussen het 20 en 30 kilometerpunt kreeg ik een hardloopmaatje. Nee, het was geen hardloper, maar liep toch een heel stuk met me op. Deze viervoeter was een prachtige hond en liep zo’n 2 kilometer met de hardlopers mee. Eerst was ik even bang, maar het tempo van de hond was erg goed en regelmatig, bravo! Ook vanuit het publiek werd er hard gejuicht voor deze prestatie….en als een hond het kan, dan moet ik deze oneindige klim toch ook wel kunnen! :-). Deze 10 kilometers waren echt het allerzwaarst, het werd een slachtveld! Hardlopers kregen hier kramp, moesten rekken en gingen wandelen. De klim ging maar door tot bij kilometer 28.5 waar het KiKa toeschouwerspunt was. Wat heerlijk om daar high-fivend doorheen te lopen. Het geeft altijd weer een geweldige boost om zo te worden herkend en toegejuicht. Dank aan allen die daar stonden te schreeuwen!

30 – 40 kilometer – 3:47:22 (56:01) – Omhoog en dan omlaag

Op kilometer 31 is de laatste, lange klim en daarvandaan gaat het het parcours omlaag – met hier en daar nog een pittige viaduct en klimmetje naar de finish in het Olympisch Stadion. Zo’n afdaling is fijn! Eindelijk kon ik nog meer relaxen. Ik laat me naar beneden vallen – iets wat ik veel heb getraind de laatste tijd – en kan dan met mijn lange passen zelfs runners inhalen. Ik besef me erg goed dat deze marathon veel te lang is voor een “duurloop training”. Ondanks dat ik relaxed heb gelopen, beginnen mijn benen langzamerhand flink pijn te doen, dus ik houd een stevig tempo vast maar wil niet forceren. Ik voel me dan ook nog redelijk goed! Ik heb prima gegeten onderweg – 5 SIS-gels – en genoeg gedronken – zowel water als sportdrank – die in flesjes werden gegeven waarvan ik bij elke waterpost wel gebruik van maakte omdat het zo warm was. Ook kreeg ik voor het eerst tijdens een marathon een klein glaasje cola in me handen gedrukt, ook deze ging er zonder problemen in. De kilometers tikten weg, de finish lonkte.

Blijdschap en pijn liggen soms dicht bij elkaar 🙂

42km195m – 03:59:13 – de finish

Met mijn relaxte passen trotseerde ik de laatste kilometers van deze beproeving. Ik zag dat mijn gemiddelde tempo op rond de 5min39sec/km stond, dus ik zou in de buurt finishen van de 4:00 uur. Ik schakelde mijn horloge naar totale tijd gelopen en deed een snel rekensommetje bij het 41 kilometerpunt. Het was niet het doel maar onder de vier uur moest wel gaan lukken! Het publiek stond hier rijen dik aan de kant, heerlijk, ik kreeg er kippenvel van. Nog een paar bochten en de afslag naar het Panathinaiko Olympisch Stadion kwam in zicht. Na de laatste bocht zag ik een compleet volgepakt stadion. Net als iedere loper geniet je dan heel erg van de laatste meters. De armen kunnen omhoog, lekker juichen en hard schreeuwen, het gaat gaat allemaal vanzelf. De laatste meters …… ik ben er! Met een mooie tijd van 03:59:13 kom ik over de finish. Bravo!

Na de finish nog even snel een foto genomen om daarna door te lopen naar het KiKa punt in het stadion.

Marathon Athene Finish - Ramon de la Fuente - The Authentic.

Daarna met Alex en Noortje – Alex en ik zijn vaker samen gefinished voor KiKa in prachtige steden – naar de top van het stadion geklommen om een paar mooie foto’s te maken. Met de marathon in de benen ging dat niet heel soepel, maar het was het absoluut waard want het uitzicht op dat punt is er zó onvergetelijk mooi!

Marathon Athene Finish - Ramon de la Fuente - Olympisch Stadion.

Voor mezelf en mijn kamergenoot Berry kocht ik op de terugweg het grootste stuk Red Velvet taart in heel Athene. Na het relaxen in de middag op het dakterras van het hotel was het tijd voor het Fun After The Run Diner. Daar mocht ik bekend maken hoeveel de 39 runners totaal hadden ingezameld, het was echt heel veel: € 185.141,-. Athene was de laatste marathon voor Kika dit jaar. In totaal zamelden 258 hardlopers in 2019 maar liefst € 1.693.063,- in. Wat een géweldig bedrag voor onderzoek naar kinderkanker!!

Mijn tip: als je ooit een marathon wilt gaat lopen, ga er dan één in een wereldstad voor KiKa lopen. De ervaring is onvergetelijk, je kan er nog heel lang op teren. Ik heb prachtige ervaringen gehad, wereldsteden mogen bezoeken, nieuwe loopmaatjes ontmoet èn marathons gelopen waarvan ik nooit had kunnen dromen. Schrijf je nu in voor een KiKa marathon avontuur!

Dank voor al jullie steun tijdens mijn Athene marathon! Als ik goed herstel van Athene hoop ik over 5 weken de marathon van Spijkenisse te lopen, het liefst in een PR en nog liever onder de 3u30. Ooit liep ik in Spijkenisse mijn allereerste marathon omdat die van New York in 2012 op het allerlaatste moment werd geannuleerd. Ik stortte tijdens de marathon van Spijkenisse volledig in – en heb er nog een flink appeltje mee te schillen. Stay tuned!

Enschede Marathon raceverslag

De Enschede marathon is een prachtige én Nederlands oudste marathon. Maar Ramon… zou je vorige week niet in Rotterdam lopen? Zeker! Toch liep ik de Enschede marathon. Onmeunig mooi maar ook met donders veel pien in de kuiten! Lees mijn raceverslag hieronder.

Waarom geen Rotterdam? Ik was ZIEK! 😰 Nadat ik mijn startbewijs op vrijdag had opgehaald werd ik helaas ziek. Mijn hart zei op zaterdag GAAN na 16 weken kei- en keihard trainen…maar mijn verstand vertelde me het niet te doen. Moeilijke keuze maar ik heb toen besloten om niet te starten: de marathon is een afstand waar je niet mee moet spotten.

Het loopfeestje in Rotterdam ging voor mij niet door en dat kwam hard aan. Lang zat ik echter niet bij de pakken neer, ik wilde wel iets doen met al mijn trainingsarbeid! Ik had snel een nieuwe marathon uitgekozen: de Enschede marathon, precies een week na Rotterdam.

Naar de start

Onderweg naar de start. Met de auto gingen we op pad richting Enschede, ik werd afgezet vlakbij het centrum en ging op weg naar Café de Pimpelaar waar ik loopmaatje Daniel zou zien en mijn startbewijs zou ontvangen.

Startbewijs voor de Enschede Marathon - BIB

Ik voelde me echt super, ik zou twee keer mijn lieverds zien langs de route, het weer was echt perfect koel – 13C – en een klein beetje wind (windkracht 3 a 4). Alles was ideaal en daarom voelde ik me ook enorm zenuwachtig!

De race

Mijn doel was duidelijk, zoals elk marathon wilde ik een PR lopen. Voor mij betekende dat onder de 3:35. Enorm blij zou ik zijn als ik eindelijk de sub 3:30 haalde. Als ik me een super voelde wilde ik proberen een droomdoel te halen van 3:20. De 3:20 staat gelijk aan de Boston Qualifier – de te behalen tijd voor het startbewijs voor de Boston marathon – voor mijn leeftijdsgroep.

De start van de Enschede marathon 2019

Eerste 10km – 48:30. De eerste 10 km vlogen voorbij. We konden gelukkig goed vooraan starten! Er zijn in Enschede startvakken die op verwachte eindtijd zijn ingedeeld. Dat is bij iedere marathon zo, maar hier mocht je je eigen startvak kiezen, wat een luxe! Het startschot klonk en we konden beginnen. Ik probeerde mijn tempo te vinden – totdat na 400 meter één van mijn drinkbidons uit de gordel viel. Ik draaide me snel om en pakte de bidon snel op. Het is erg wonderbaarlijk dat niemand tegen mij opbotste. Adrealine-gehalte was gelijk lekker hoog 🙂 mijn 1e kilometer was daarom de snelste van deze marathon 🙂

Kilometer 10-20 – 1:37:00. In een heel solide tempo en super geconcentreerd liep ik door. Vlak voor het mooie Lonneker werd deze foto genomen.

Enschede Marathon - Ramon de la Fuente

Op kilometer 14 kwam ik aan in Lonneker en daar stonden mijn lieve meiden met hun mooie spandoek om me aan te moedigen! Ik kreeg nieuwe drinkflesjes en gelletjes en was superblij ze te zien maar – achteraf gezien – als ik de video bekijk loop ik vooral heel geconcentreerd. Ik was blijkbaar op een missie! Het was super dat ze er stonden, en gelukkig zou ik ze bij kilometer 25 weer zien en daar wel de tijd nemen voor de high-fives.

OEF! EEN! STEEK! Vlak na kilometer 14 kreeg ik de eerste steek in mijn kuiten. De steek kan het beste worden omschreven als een breinaald die heel snel in mijn kuit werd gestoken. Het was niet pijnlijk omdat het zo snel en heel kort voelbaar was. Eigenlijk alsof er een scheurtje inkwam en ook razendsnel weer verdween. Dit gebeurde daarna onregelmatig maar wel steeds vaker. Het was geen goed nieuws. Ik paste mijn tempo iets aan en ging meer concentreren om gewoon te landen – op mijn hak terwijl ik mijn Nike wonderschoenen iets meer sturen naar een voorvoet landing.

Elke kilometer kreeg ik te maken met de steken, het leek wel alsof mijn kuiten langzaam maar zeker aan het afbrokkelen waren.

Kilometer 20-30 – 2:27:52. Voor de eerste keer na de start ga ik door het centrum van Enschede. Vlak voor de finish sla ik met de marathoners een andere route in, de halve marathonlopers lopen door naar de finish. Het verschil is heel groot: ik loop plotseling in mijn eentje, alleen hier en daar wat plukjes marathonlopers te zien. De foto hieronder laat dat mooi zien.

Enschede Marathon - Ramon de la Fuente - dit keer alleen op de foto :-)

We gaan weer op weg naar Lonneker en lopen vervolgens gelukkig het laatste stuk een hele andere route. De hele marathon is dus niet twee keer de route van de halve marathon, dat is wel fijn voor de afwisseling!

Het 25 kilometer punt was waar ik mijn lieve meiden weer zag. Harder dan ooit waren ze aan het juichen. Wat is dat toch fantastisch!

Op weg naar mijn lieve meiden – de super supporters!

Ondanks dat ik het tempo iets had verlaagd tot 5:05 min/km liep ik nog wel op schema voor een finish van rond de 3:30. De eerste 30 kilometer waren namelijk iets sneller gegaan dan in Tokyo – en daar was ik in de laatste 8 kilometers behoorlijk langzamer gaan lopen en op 3:35 uitgekomen. Ik zou echter in Enschede een nog groter verval gaan maken in de laatste 8 kilometer. Dat wist ik toen nog niet maar ik voelde wel zoiets aankomen door het toenemend aantal steken in mijn beide kuiten.

Kilometer 30-40 – 3:27:48. Pien in de kuiten! OEF! Dit blokje van 10 km was dramatisch. Het ging in een gemiddeld tempo van 6 min/km. Op kilometer 33 schoot de kramp goed in mijn kuiten. Ik stond geparkeerd en kon vanaf dat punt nog amper hardlopen. Elke kilometer kon ik met hevige kramp naar de kant wandelen om de kuiten te rekken. Het rekken en daarna weer door dribbelen was het enige wat ik kon doen om vooruit te komen. Na de tweede keer kramp had ik alle hoop op een goede eindtijd overboord gegooid, het ging nu om de finish halen. In de tussentijd liep de pacer-groep van 3:30 mij voorbij, ik kon ze met geen mogelijkheid bijhouden. Nog 6 keer zou ik moeten rekken voordat ik de finish haalde, kan deze stops duidelijk herkennen op de Strava gegevens van deze marathon.

Kilometer 40 – 42.195 – Laatste loodjes
Langzaam maar zeker werd ik door veel lopers ingehaald. Voor de tweede keer nader ik Enschede. In het centrum was het een gezellig boel, door het heerlijke weer waren alle terrassen vol en er wordt goed aangemoedigd. Letterlijk stapje voor stapje kom ik dichterbij de finish. Bij de finish zitten mijn lieve meiden op de tribune en juichen me hard toe. Gelukkig schiet daar de kramp er niet in 🙂 en kan ik in 1x doorlopen naar de finish.

Finish in 3:40:53 mijn tweede tijd ooit op de marathon.
Ontzettend blij was ik om bij de finish aan te komen. De spreker wist zelfs mijn naam nog op te zoeken en door de speakers te laten klinken.

Enschede marathon medaille

Beloond werd ik met een mooie medaille en mijn tweede tijd ooit op de marathon.

MAAR…Ik werd ook beloond met een onverzadigd gevoel. Ik voelde me namelijk zó sterk tijdens de marathon. Mijn hartslag was nog niet eerder zo laag geweest met de hoge gemiddelde snelheid op de eerste 30 km. Voor mijn gevoel er veel meer had uit kunnen halen als ik niet een beginnersfout had gemaakt. Mijn fout: probeer niet iets nieuws tijdens de marathon. Ik heb namelijk mijn Nike wonderschoenen niet uitgeprobeerd tijdens een lange duurloop, alleen maar met een halve marathon. De kuiten vonden zo’n lange afstand op die schoenen helemaal niet fijn. Een goed lesje!

Benieuwd wat het ‘onverzadigde gevoel’ gaat brengen. Met de marathons ben ik nog niet klaar, daar is zeker nog ruimte voor verbetering.

Tot slot: dank aan de goede organisatie van de Enschede Marathon, de vele vrijwilligers die hebben meegeholpen, alle medelopers en het publiek! Jullie maken deze run met duizenden lopers tot een héél mooi feestje.

Kerstloop Dronten raceverslag

De Kerstloop in Dronten is de klassieke hardloopwedstrijd midden in december. Voor vele lopers is het de laatste wedstrijd van het jaar, voor mij ook: een laatste PR poging in 2018 op de halve marathon.

Ik had na de Zevenheuvelenloop dit jaar eigenlijk geen wedstrijden meer gepland. Die Zevenheuvelenloop liep ik echter zo ontzettend goed – het voelde als mijn beste race ooit gelopen – dat ik snel wilde herstellen en op zoek ging naar een halve marathon. Mijn eerdere pogingen op de halve marathon waren dit jaar niet gelaagd. Zowel bij de Vlinderloop als bij de halve van Hoogland bleef ik ver van mijn PR van 1:34 vandaan maar ik voelde dat er nu wel iets inzat. De Kerstloop in Dronten paste perfect qua timing omdat deze nog voor de kerst wordt gelopen. Ik heb me ingeschreven en de week ervoor dus rustig aan gedaan met de hardlooptraining.

De kerstloop in Dronten is een heel goed georganiseerde loop. Elke editie heeft rond de 2000 lopers en er een verassend sterke internationale deelnemers. In 2018 won zowel bij de mannen (1:04) als vrouwen (1:09) een Keniaan. In de top 10 van de halve marathon uitslag stonden er uiteindelijk maar 3 Nederlanders.

Leisure World Kerstloop Dronten Atletiekunie Halve Marathon + 1 – 5 – 10 en 21,1 km recreatieloop zondag 16 december 2018 – 30e editie

De weersomstandigheden waren ideaal voor een hardloopwedstrijd op zondag 16 december. Het was koud – rond de 3C – het was bijna windstil het was alleen erg mistig en dat veroorzaakte een lichte motregen. Bij de start kon ik redelijk vooraan staan en had me voorgenomen om de eerste kilometers te kijken welk tempo goed beviel.

We liepen samen met de 10km lopers dus het was nog druk op de route. De eerste 5 kilometers gingen vlot voorbij, ik liep deze in 21:40 en ook na de 10km zat het tempo er nog heel goed in: 43:20. Ik had dus vlak gelopen en zou nu het tempo vast moeten houden. De tweede ronde ging in, en deze ging over hetzelfde parcours. Helaas zou mijn tweede ronde wat minder snel gaan. Door het mistige weer sloeg er vocht op mijn armen neer en kreeg ik het echt koud aan zowel mijn handen en armen. Mijn benen gingen nog wel…maar die handen. Wel een wijze les, volgende keer toch maar met lange mouwen lopen bij zulke weersomstandigheden!

Hoe mistig kan het zijn tijdens de Kerstloop in Dronten.
Het was mistig in Dronten
Ramon de la Fuente Kerstloop Dronten.
Tijdens de halve marathon hadden er trouwens niet veel lopers kerstkleding aan….Ik wel!

Op naar de 15 kilometer. Die liep ik in ongeveer 1:05:25. Dat is mijn tweede tijd ooit gelopen op de 15km dus toen voelde ik al, als ik ook maar een beetje redelijke tempo’s kan blijven lopen op de laatste 6 kilometers dan verbreek ik mijn PR van 1:34 uit 2017. De koek was goed op na kilometer 16: de armen en de benen deden nu pijn. Ik moest echt alles uit de kast halen om mijn tempo vol te houden. Op kilometer 20 zat ik op 1:27:37. Nog 5 minuten op de pijnbank voor die laatste 1.1 kilometer. Het moest uit mijn tenen komen maar ik kwam dolgelukkig over de finish in 1:32:32. Eindelijk in 2018 een halve marathon waar een PR werd geschreven! In het persoonlijke magazine dat naderhand werd toegestuurd aan alle deelnemers was nog een leuke foto van mij opgenomen!

Ramon de la Fuente finishfoto Kerstloop Dronten.
Finish foto!

Dank aan de sponsoren, de organisatie en alle vrijwilligers van de Kerstloop! Ook van deze editie hebben jullie weer een groot en sportief succes gemaakt. Hulde!

Het was een prachtig loopjaar in 2018! Ik mocht blessurevrij en met veel plezier mijn PR’s verbeteren op de 5km, de 10km, de 15km, de 10EM en op de halve marathon. Het hoogtepunt was ongetwijfeld in Boston, ik kreeg daar na de marathon mijn Six Star Finisher medaille omgehangen en geniet daar nog steeds van. Op een mooi 2019!

Zevenheuvelenloop 2018 raceverslag

Zondag stond ik aan de start van mijn achtste Zevenheuvelenloop. Elk jaar kom ik weer met veel plezier terug voor deze herfstklassieker én seizoensafsluiter. Het parcours is mooi en glooiend maar toch snel. Het is altijd koud weer en alles is perfect georganiseerd. Lees hieronder mijn raceverslag.

In 2011 stond ik voor het eerst aan de start. Het was mijn allereerste hardloopwedstrijd en liep 1:20:22. De jaren daarna ging de Zevenheuvelenloop steeds sneller, in 2017 liep ik 1:06 en wilde dit jaar graag 1:05 lopen om mijn motto “the older the faster” weer waar te maken.

Naar de start

Onderweg naar de start. Al jaren ga ik met de trein en dat bevalt altijd goed, mijn vrouw en ik kwamen dus ruim op tijd aan in Nijmegen. Op het station heb ik een een gloeiend hete dubbele espresso genomen om vervolgens door te lopen naar de Zevenheuvelen Expo en het Keizer Karelplein. In de parkeergarages kan je je daar omkleden en de tijd nemen om je voor te bereiden. Het is er altijd gezellig aan de lange tafels, iedereen is altijd wel in voor een praatje.

Ik loop de Zevenheuvelenloop elk jaar nog in mijn korte broek en shirt met korte mouwen. Alhoewel het deze keer rond de 7 graden met koude oostenwind vind ik dat de ideale wedstrijd temperatuur, heerlijk loopweer! Op weg naar het startvak even 10 minuten warmlopen en dan startvak Geel in. Ik liep flink naar voren in het startvak en bond mijn trainingsjack vast voor het huis met nummer 73a. Even dat nummer onthouden voor na de finish, ik kon daar na de loop mijn trainingsjack gewoon losmaken en aandoen om snelle afkoeling te voorkomen. 

De race

Mijn doel was duidelijk, zoals elk jaar wilde ik een PR lopen, dus onder de 1:06:32. Mijn stretch goal was 1:05:59 (pace 4:23 min/km) en als ik me een super voelde wilde ik wel proberen een droomdoel halen, 1:04:59 (pace 4:19 min/km). Ik wilde in ieder geval iets minder voorzichtig de eerste 5km lopen en de tweede 5km moest eigenlijk al pijn gaan doen.

Eerste 5km. Al twee minuten nadat de toppers het startschot hadden gekregen ging ik over het de startstreep. De eerste kilometer gaat naar beneden, is er veel publiek en gaat altijd snel. Vervolgens loopt het geleidelijk steeds meer omhoog tot en met de 5e kilometer. Elk jaar staat mijn neef Siebers hier aan de kant, dank voor de aanmoedigingen! Ik voelde me goed en als ik 22:30 zou lopen op de eerste 5km zou ik vast dat PR kunnen pakken. Ik keek op de klok op het 5km punt en tot mijn verbazing liep ik 21:23. 

Tweede 5km. Omdat ik me goed voelde trapte ik wat het gaspedaal nog wat dieper in. Deze tweede 5km moesten eigenlijk pijn gaan doen. Kilometer 6 en 7 zijn redelijk vlak en daarna draai je de beroemde Zevenheuvelenweg op. Dan golft de route omhoog en omlaag. Met kleine passen ging ik goed omhoog – op hoog tempo.  Omlaag versnelde ik nog flink met mijn lange passen. Ik zet aan maar het voelt nog steeds gemakkelijk dus versnel nog eens op de Engelenberg. De tweede 5km kom ik uiteindelijk door in 20:43! Dat betekent dat de 10km in 42:06 was gelopen, dat is 26 seconden boven mijn PR op die afstand!  

Zevenheuvelenloop raceverslag Ramon de la Fuente
Kilometer 8 op de Zevenheuvelenloop

Laatste 5km. Kilometer 11 is het allerzwaarste.  Het gaat omhoog naar de Meerberg en is de langste klim met voor mijn gevoel ook het steilste stuk. Ik keek naar mijn horloge en zag de gemiddelde pace op 4:13 min/km staan aan het begin van de klim. Ongelooflijk, ik zou als ik met dit tempo doorliep dus gewoon onder de 1:05 lopen. Op dat moment liep ik nog zo lekker en ontspannen dat ik daarvoor wilde gaan. De laatste kilometers zijn altijd zo leuk! Het gaat grotendeels bergaf dus het lijkt een lange sprint, hier moet je alles geven. Wat een publiek stond er langs de kant. Veel gejuich en ik liep daar heel geconcentreerd langs. Op weg naar de finish hoorde ik nog een mooie aanmoediging van KiKa loopster Dominic en vervolgens ging ik door zodat de tank echt helemaal leeg zou zijn bij de finish. Op het bord zag ik 1:04 (de starttijd van de toppers) dus dat betekende dat ik op de 1:02 zou doorkomen. Mijn mond viel open van verbazing. Mijn vuist ging omhoog.

Zevenheuvelenloop Finish Ramon de la Fuente

De finish

Ik finishte in een tijd van 1:02.40. De laatste 5km had ik 20:34 over gedaan. Ik kon het zelf niet helemaal beseffen dat ik 4 minuten van mijn PR had gelopen. Mijn Runner’s High is zelden zo hoog geweest. Ik heb zó lekker kunnen lopen en echt alles kunnen geven. Dit was voor mijn gevoel mijn allerbeste wedstrijd ooit. Ik hoop stiekum dat ik er ooit nog een betere komt, maar dat is de grote vraag. Eerst maar eens lekker nagenieten van deze perfecte race. Zie mijn raceverloop bij de officiële uitslag en op Strava.

Het nagenieten begon in ieder geval gelijk bij Café van Buren, daar werd gezellig met mede hardloopgenoten de loop “geëvalueerd”. Daar werden ook mijn race schoentjes – de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit besproken!

Dank aan de goede organisatie, vrijwilligers, medelopers en publiek! Jullie maken deze run met duizenden lopers elk jaar tot een héél mooi feestje.

Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit recensie: de ultieme marathonschoen?

Mijn oordeel over de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit is simpel. Ze zijn extreem HOT! Ik hou van deze innovatieve hardloopschoenen. Hieronder ga ik uitleggen waarom ik de Nike Vaporfly 4% Flyknit een must-have vind voor de marathonloper.

Nike Zoom Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen.

Nike Zoom Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen - Verified with medals and records.

Measured in the Lab. Verified with medals and records.

Nike heeft de beste marathonschoen ooit ontworpen. De Vaporfly 4% is de tweede generatie en het resultaat van een groot aantal onderzoeken van Nike voor het Breaking2-project. Daar probeerde Eliud Kipchoge de marathon op een Formule 1-circuit in Monza, Italië onder de 2 uur te lopen. Het project had maar één doel: de grenzen van menselijke snelheid en uithoudingsvermogen te verleggen.

Prijzige schoenen, maar je bent het waard
De schoenen zijn de duurste hardloopschoen die ik ooit heb aangeschaft. Toch denk ik dat voor serieuze lopers een geweldige investering is om op jacht te gaan naar je volgende marathon PR. Als je bereid bent om heel veel te trainen en de hoge kosten – inclusief reis – te betalen om een grote marathon te lopen, moet je ook de beste hardloopschoenen aan je voeten hebben.

Zijn de schoenen sneller?
Ik had de VaporFly 4% voor de aanschaf nog nooit in het echt gezien of aangeraakt – laat staan op hardgelopen. Een goed artikel in de NY Times gebaseerd op een grootschalig onderzoek met Strava data haalde me over om ze te kopen: Nike Says Its $250 Running Shoes Will Make You Run Much Faster.  Wie wil er nu niet een paar procent sneller worden door een innovatief paar schoenen? Eliud Kipchoge verpulverde op deze schoenen het vier jaar oude wereldrecord op de marathon in Berlijn en Abraham Kiptum verbeterde in Valencia het 8 jaar oude wereldrecord op de halve marathon. Er staat niet voor niets op de schoen: “Verified with medals and records.”

Zoektocht naar de schoen
Op 1 oktober gingen de schoenen in de verkoop in Europa. Ze werden door Nike alleen geleverd aan een aantal geselecteerde dealers en deze kregen maar heel weinig voorraad per winkel. Ook bij mijn geliefde Run2Day waren er te weinig VaporFly 4% en waren de schoenen supersnel uitverkocht.

Ik ging online op zoek en gelukkig hadden ze nog een paar in mijn maat liggen in Spanje, bij de El Corte Inglés. Haha, mijn geluk was dat veel Spaanse mannen en vrouwen waarschijnlijk een kleinere schoenmaat hebben dan mijn maat 46. Per merk verschilt mijn maat nogal maar omdat ik al een keer op de Nike Pegasus had gelopen wist ik welke (Nike) maat ik moest nemen.

Disclaimer: de schoenen zijn door mijzelf aangeschaft en ik heb geen relatie met Nike, Sterker nog: bij mijn vorige review over de Nike Pegasus was ik niet heel positief.

De specificaties van de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit:

  • Gewicht: 184 gram (maat 44)
  • 12 mm heel-drop (21 mm voorvoet, 31 mm hiel)
  • Unisex schoen: voor zowel Man, Vrouw en Genderneutraal dezelfde schoen
  • Carbonvezelzool en ZoomX foam voor optimale energie teruggave
  • Voor de neutrale loper

Unboxing
Toen het pakketje uit Spanje geleverd werd, was ik niet thuis. De schoenen werden wel al uitgepakt en mijn hele gezin heeft er toen even op gewandeld en gelopen. Het resultaat: iedereen superenthousiast en allemaal wilde ze gelijk een paar bestellen! Tja, nu even niet, maar als je ooit een marathon gaat lopen, dan mag dat :-).

Unboxing Nike Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen

Unboxing Nike Vaporfly 4% Flyknit

Waarom ze de schoen ook wilden? Omdat het een wonderlijke ervaring is als je deze schoenen voor het eerst aandoet en erop gaat wandelen. Door de goede werking van de de carbonvezel zool en ZoomX foam lijkt het alsof je op twee kleine trampolines rondloopt. Je stuitert!

Nike Vaporfly 4% Flyknit Marathon testen voor recensie

“Het voelt als lopen op twee kleine trampolines”

Mijn eerste loopje
En het hardlopen dan? Ik heb natuurlijk gelijk een mooie trainingsloop erop gedaan met 2 x 3 km op tempo. Dat ging heel erg goed! Als hardloopt op de schoenen dan voel je op een bepaald moment een lichte knik bij de afzet en dat is even wennen. Echter, als je het eenmaal gewend bent dan voelt het alsof je bij elke pas een duwtje naar voren krijgt en wie wil dat nu niet?

nike zoom vaporfly 4% flyknit marathon schoenen

“Een duwtje in de rug bij elke pas.”

Ik hou van innovaties en deze schoen innoveert echt, dat vind ik super! Het is nu even afwachten op de eerste wedstrijd die ik ermee ga lopen om te kijken of ze ook meehelpen bij het lopen van een PR. De wedstrijd wordt de Zevenheuvelenloop, voor mij de klassieke afsluiting van het seizoen. Ik train daar heel specifiek voor en elk jaar probeer ik in Nijmegen mijn PR scherper te zetten.

Ik weiger namelijk al 7 jaar met succes me erbij neer te leggen dat je volgens alle studies langzamer wordt na je 40e. Je zou volgens die studies elk jaar 1% langzamer moeten worden met hardlopen en dat probeer ik nog even voor me uit te schuiven als fake news :-).

Mocht je ook in november meelopen, wellicht tot dan en lees vooral mijn tips voor de Zevenheuvelenloop.

Update 19 nov.: ik verpletterde tijdens de Zevenheuvelenloop mijn PR met maar liefst 4 minuten op deze schoenen. Van 1:06 naar 1:02, ik ben er nog van in de wolken! De vraag: komt die 4% verbetering nu door de schoenen? 🙂

Fijne loopweek!

Trail du Pays du Châtaignier 2018 🌰

Ik heb de prachtige Trail du Pays du Châtaignier gelopen in de Dordogne en door deze als enige Nederlander te lopen heb ik mijn huwelijk gered. Later daarover meer 🙂

Als ik naar het buitenland ga, loop ik altijd dolgraag een trainingsrondje of een wedstrijd mee. Ik kijk in ieder geval altijd of er een wedstrijd in de buurt is.

Deze zomervakantie gingen we naar Parijs en de Dordogne. Voor de vakantie keek ik of er hardloopwedstrijden in de buurt waren. In Parijs werd het uiteindelijk een trainingsrondje en met een beetje geluk vond ik in Dordogne op een Franse hardloopkalender de Trail du Pays du Châtaignier. In het mooie dorpje Villefranche-du-Périgord wordt deze trail elk jaar georganiseerd: een rondje van van 12km en een van 25km onder de kastanjebomen 🌰 door.

Mijn Frans is niet heel goed, maar ik zou me met de website, een beetje Google Translate en een credit card toch wel moeten kunnen inschrijven. Dat proces ging heel goed tot de vraag kwam om je medisch attest – ook wel medisch certificaat te uploaden. Dat krijg je niet zo maar en moet je wel de tijd voor nemen, het certificaat moet:

  • in het Frans worden opgesteld
  • aangeven dat je gezond genoeg bent om te kunnen hardlopen
  • een handtekening en stempel van de huisarts hebben.

Dat is me uiteindelijk wel gelukt! Bij navraag bleek trouwens dat de organisatie ook ter plekke een arts aanwezig had, die voor de start een medisch attest kon afgeven. Nice!

Ingeschreven voor de 25km
De zomer van 2018 was een lange en hete zomer. In de Dordogne waren de temperaturen overdag ook extreem hoog, de verwachting was dat het 36C graden zou worden op de dag van de trail – en dat werd het uiteindelijk ook. De wedstrijd zou om 9:30 starten en de route zou grotendeels in de schaduw van de kastanjebomen zijn – maar ook flinke stukken in de brandende zon – en dan wordt het wel erg warm. Ik heb slechte ervaringen met hardloopwedstrijden in de hitte dus heb de 25km omgezet naar de 12km. Dat was een goede beslissing. Ik had trouwen ook mijn lieve vrouw gevraagd of ze mee ging lopen met de 12km maar ze vond de afstand te lang, het hoogteverschil te veel en de temperatuur te hoog. Ik heb nog wel wat druk gezet maar uiteindelijk ging ze toch liever niet mee, dat zou nog een stap te ver zijn. Een goede keuze!

Starten voor de 12km
De start was op een zondagochtend. Er verzamelden zich zo’n 200 runners en wandelaars bij de mooie middeleeuwse overdekte markthal waar de startnummers en t-shirts werden uitgedeeld.

Trail du Pays du Châtaignier - Markthal

De hitte was al goed te voelen en ik was blij dat mijn afstand de 12 km was…. ik nam me voor om op een redelijk hoog tempo maar zeker niet op wedstrijdtempo te starten. Er ook nog eens 270 hoogtemeters moesten worden overwonnen!

Trail du Pays du Châtaignier - Start

Het startschot klonk en weg waren we. De eerste kilometer ging door de dorpsstraat en na de eerste bocht volgde een zeer steile afdaling naar de bossen. Ik liep in een groepje mee en wat was het een mooie route! Met een zachte ondergrond en wel flink wat keien op het pad kwamen we langs mooie kastanjebomen, flinke heuvels en heel af en toe werden we aangemoedigd door enthousiast publiek. De route was ook prima aangegeven en er waren 2 drankposten onderweg.

Postuur van een stokbrood
Mijn tempo varieerde uiteraard door de heuvels en ik merkte dat ik in vergelijking met mijn medelopers sneller bergaf liep dan bergop. Naar beneden liep ik meestal weg van de lopers om me heen, maar omhoog liepen ze juist hard bij mij weg. Ik denk dat er wel een verklaring voor is: de gemiddelde hardlopende Fransman heeft het postuur en het gewicht van een stokbrood en kan daardoor sneller omhoog.

Het was prachtig maar wat werd het toch al snel warm. De stukken zonder schaduw waren daardoor heel pittig. Je voelde de hitte en merkte dat alles moeizamer ging, bij twee stukken bergop besloot ik dan ook te wandelen, dat ging bijna net zo snel als hardlopen. Het was goed zo. 🙂

Gelukkig gingen de laatste kilometers bijna allemaal licht bergaf. Met de hitte hield ik het tempo op “goed te doen”.

Voordat je dorpstraat weer indraaide moest je nog een stijle heuvel op en daar stond publiek, dus moest je wel even doorzetten. De dorpstraat in – en dan is de de finish in zicht. De laatste meters konden de handen in de lucht.

Trail du Pays du Châtaignier - Finish

Na de finish was ik compleet uitgedroogd. Gelukkig was er onbeperkt cola, water en watermeloen om de dorst te lessen. Wat ook leuk was is dat om de 10 minuten de uitslagen werden geprint en opgehangen. Dus je wist gelijk je netto eindtijd en ook op welke plaats je was geëindigd. De BBQ ging ook aan en naderhand kreeg je digitaal ook alle tijden door.

Al met al: een mooie trail, technisch niet al te moeilijk, wel met flinke hoogteverschillen en goed georganiseerd. Door de hitte was de trail echt een uitdaging, dus ik ben blij dat ik de enige Nederlander was / dat mijn vrouw niet heeft meegelopen. Dat zou wellicht een stap te veel zijn geweest en had ik zeker te horen gekregen.

Uitslag - Trail du Pays du Châtaignier 2018 (Trail découverte du Pays du Châtaignier 12KM)