Kerstloop Dronten raceverslag

De Kerstloop in Dronten is de klassieke hardloopwedstrijd midden in december. Voor vele lopers is het de laatste wedstrijd van het jaar, voor mij ook: een laatste PR poging in 2018 op de halve marathon.

Ik had na de Zevenheuvelenloop dit jaar eigenlijk geen wedstrijden meer gepland. Die Zevenheuvelenloop liep ik echter zo ontzettend goed – het voelde als mijn beste race ooit gelopen – dat ik snel wilde herstellen en op zoek ging naar een halve marathon. Mijn eerdere pogingen op de halve marathon waren dit jaar niet gelaagd. Zowel bij de Vlinderloop als bij de halve van Hoogland bleef ik ver van mijn PR van 1:34 vandaan maar ik voelde dat er nu wel iets inzat. De Kerstloop in Dronten paste perfect qua timing omdat deze nog voor de kerst wordt gelopen. Ik heb me ingeschreven en de week ervoor dus rustig aan gedaan met de hardlooptraining.

De kerstloop in Dronten is een heel goed georganiseerde loop. Elke editie heeft rond de 2000 lopers en er een verassend sterke internationale deelnemers. In 2018 won zowel bij de mannen (1:04) als vrouwen (1:09) een Keniaan. In de top 10 van de halve marathon uitslag stonden er uiteindelijk maar 3 Nederlanders.

Leisure World Kerstloop Dronten Atletiekunie Halve Marathon + 1 – 5 – 10 en 21,1 km recreatieloop zondag 16 december 2018 – 30e editie

De weersomstandigheden waren ideaal voor een hardloopwedstrijd op zondag 16 december. Het was koud – rond de 3C – het was bijna windstil het was alleen erg mistig en dat veroorzaakte een lichte motregen. Bij de start kon ik redelijk vooraan staan en had me voorgenomen om de eerste kilometers te kijken welk tempo goed beviel.

We liepen samen met de 10km lopers dus het was nog druk op de route. De eerste 5 kilometers gingen vlot voorbij, ik liep deze in 21:40 en ook na de 10km zat het tempo er nog heel goed in: 43:20. Ik had dus vlak gelopen en zou nu het tempo vast moeten houden. De tweede ronde ging in, en deze ging over hetzelfde parcours. Helaas zou mijn tweede ronde wat minder snel gaan. Door het mistige weer sloeg er vocht op mijn armen neer en kreeg ik het echt koud aan zowel mijn handen en armen. Mijn benen gingen nog wel…maar die handen. Wel een wijze les, volgende keer toch maar met lange mouwen lopen bij zulke weersomstandigheden!

Hoe mistig kan het zijn tijdens de Kerstloop in Dronten.
Het was mistig in Dronten
Ramon de la Fuente Kerstloop Dronten.
Tijdens de halve marathon hadden er trouwens niet veel lopers kerstkleding aan….Ik wel!

Op naar de 15 kilometer. Die liep ik in ongeveer 1:05:25. Dat is mijn tweede tijd ooit gelopen op de 15km dus toen voelde ik al, als ik ook maar een beetje redelijke tempo’s kan blijven lopen op de laatste 6 kilometers dan verbreek ik mijn PR van 1:34 uit 2017. De koek was goed op na kilometer 16: de armen en de benen deden nu pijn. Ik moest echt alles uit de kast halen om mijn tempo vol te houden. Op kilometer 20 zat ik op 1:27:37. Nog 5 minuten op de pijnbank voor die laatste 1.1 kilometer. Het moest uit mijn tenen komen maar ik kwam dolgelukkig over de finish in 1:32:32. Eindelijk in 2018 een halve marathon waar een PR werd geschreven! In het persoonlijke magazine dat naderhand werd toegestuurd aan alle deelnemers was nog een leuke foto van mij opgenomen!

Ramon de la Fuente finishfoto Kerstloop Dronten.
Finish foto!

Dank aan de sponsoren, de organisatie en alle vrijwilligers van de Kerstloop! Ook van deze editie hebben jullie weer een groot en sportief succes gemaakt. Hulde!

Het was een prachtig loopjaar in 2018! Ik mocht blessurevrij en met veel plezier mijn PR’s verbeteren op de 5km, de 10km, de 15km, de 10EM en op de halve marathon. Het hoogtepunt was ongetwijfeld in Boston, ik kreeg daar na de marathon mijn Six Star Finisher medaille omgehangen en geniet daar nog steeds van. Op een mooi 2019!

Advertenties

Zevenheuvelenloop 2018 raceverslag

Zondag stond ik aan de start van mijn achtste Zevenheuvelenloop. Elk jaar kom ik weer met veel plezier terug voor deze herfstklassieker én seizoensafsluiter. Het parcours is mooi en glooiend maar toch snel. Het is altijd koud weer en alles is perfect georganiseerd. Lees hieronder mijn raceverslag.

In 2011 stond ik voor het eerst aan de start. Het was mijn allereerste hardloopwedstrijd en liep 1:20:22. De jaren daarna ging de Zevenheuvelenloop steeds sneller, in 2017 liep ik 1:06 en wilde dit jaar graag 1:05 lopen om mijn motto “the older the faster” weer waar te maken.

Naar de start

Onderweg naar de start. Al jaren ga ik met de trein en dat bevalt altijd goed, mijn vrouw en ik kwamen dus ruim op tijd aan in Nijmegen. Op het station heb ik een een gloeiend hete dubbele espresso genomen om vervolgens door te lopen naar de Zevenheuvelen Expo en het Keizer Karelplein. In de parkeergarages kan je je daar omkleden en de tijd nemen om je voor te bereiden. Het is er altijd gezellig aan de lange tafels, iedereen is altijd wel in voor een praatje.

Ik loop de Zevenheuvelenloop elk jaar nog in mijn korte broek en shirt met korte mouwen. Alhoewel het deze keer rond de 7 graden met koude oostenwind vind ik dat de ideale wedstrijd temperatuur, heerlijk loopweer! Op weg naar het startvak even 10 minuten warmlopen en dan startvak Geel in. Ik liep flink naar voren in het startvak en bond mijn trainingsjack vast voor het huis met nummer 73a. Even dat nummer onthouden voor na de finish, ik kon daar na de loop mijn trainingsjack gewoon losmaken en aandoen om snelle afkoeling te voorkomen. 

De race

Mijn doel was duidelijk, zoals elk jaar wilde ik een PR lopen, dus onder de 1:06:32. Mijn stretch goal was 1:05:59 (pace 4:23 min/km) en als ik me een super voelde wilde ik wel proberen een droomdoel halen, 1:04:59 (pace 4:19 min/km). Ik wilde in ieder geval iets minder voorzichtig de eerste 5km lopen en de tweede 5km moest eigenlijk al pijn gaan doen.

Eerste 5km. Al twee minuten nadat de toppers het startschot hadden gekregen ging ik over het de startstreep. De eerste kilometer gaat naar beneden, is er veel publiek en gaat altijd snel. Vervolgens loopt het geleidelijk steeds meer omhoog tot en met de 5e kilometer. Elk jaar staat mijn neef Siebers hier aan de kant, dank voor de aanmoedigingen! Ik voelde me goed en als ik 22:30 zou lopen op de eerste 5km zou ik vast dat PR kunnen pakken. Ik keek op de klok op het 5km punt en tot mijn verbazing liep ik 21:23. 

Tweede 5km. Omdat ik me goed voelde trapte ik wat het gaspedaal nog wat dieper in. Deze tweede 5km moesten eigenlijk pijn gaan doen. Kilometer 6 en 7 zijn redelijk vlak en daarna draai je de beroemde Zevenheuvelenweg op. Dan golft de route omhoog en omlaag. Met kleine passen ging ik goed omhoog – op hoog tempo.  Omlaag versnelde ik nog flink met mijn lange passen. Ik zet aan maar het voelt nog steeds gemakkelijk dus versnel nog eens op de Engelenberg. De tweede 5km kom ik uiteindelijk door in 20:43! Dat betekent dat de 10km in 42:06 was gelopen, dat is 26 seconden boven mijn PR op die afstand!  

Zevenheuvelenloop raceverslag Ramon de la Fuente
Kilometer 8 op de Zevenheuvelenloop

Laatste 5km. Kilometer 11 is het allerzwaarste.  Het gaat omhoog naar de Meerberg en is de langste klim met voor mijn gevoel ook het steilste stuk. Ik keek naar mijn horloge en zag de gemiddelde pace op 4:13 min/km staan aan het begin van de klim. Ongelooflijk, ik zou als ik met dit tempo doorliep dus gewoon onder de 1:05 lopen. Op dat moment liep ik nog zo lekker en ontspannen dat ik daarvoor wilde gaan. De laatste kilometers zijn altijd zo leuk! Het gaat grotendeels bergaf dus het lijkt een lange sprint, hier moet je alles geven. Wat een publiek stond er langs de kant. Veel gejuich en ik liep daar heel geconcentreerd langs. Op weg naar de finish hoorde ik nog een mooie aanmoediging van KiKa loopster Dominic en vervolgens ging ik door zodat de tank echt helemaal leeg zou zijn bij de finish. Op het bord zag ik 1:04 (de starttijd van de toppers) dus dat betekende dat ik op de 1:02 zou doorkomen. Mijn mond viel open van verbazing. Mijn vuist ging omhoog.

Zevenheuvelenloop Finish Ramon de la Fuente

De finish

Ik finishte in een tijd van 1:02.40. De laatste 5km had ik 20:34 over gedaan. Ik kon het zelf niet helemaal beseffen dat ik 4 minuten van mijn PR had gelopen. Mijn Runner’s High is zelden zo hoog geweest. Ik heb zó lekker kunnen lopen en echt alles kunnen geven. Dit was voor mijn gevoel mijn allerbeste wedstrijd ooit. Ik hoop stiekum dat ik er ooit nog een betere komt, maar dat is de grote vraag. Eerst maar eens lekker nagenieten van deze perfecte race. Zie mijn raceverloop bij de officiële uitslag en op Strava.

Het nagenieten begon in ieder geval gelijk bij Café van Buren, daar werd gezellig met mede hardloopgenoten de loop “geëvalueerd”. Daar werden ook mijn race schoentjes – de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit besproken!

Dank aan de goede organisatie, vrijwilligers, medelopers en publiek! Jullie maken deze run met duizenden lopers elk jaar tot een héél mooi feestje.

View this post on Instagram

Het ging wel lekker. . 😁😁😁😁😁😊😁😁 Beste race ooit! The older the faster. Wat heb ik genoten, ongelooflijk, ik ging maar door. Hier kan ik nog jaren op teren. #15km #Zevenheuvelenloop #7HL . 2018 eindtijd 1:02:40 2017 eindtijd 1:06:32 2016 eindtijd 1:06:58 2015 eindtijd 1:07:47 2014 eindtijd 1:08:20 2013 eindtijd 1:09:21 2012 eindtijd 1:10:08 2011 eindtijd 1:20:22 . . I am a 6-star-finisher: ran all the World Marathon Majors for charity KiKa and raised €104.000,- euro. KiKa is the Dutch foundation raising for Children Cancer Research. See my story at: going42.com. Trains in #Amersfoort – runs the World. 😀 . #SpijkenisseMarathon '12 🙂 ✅4:29 #NewYorkMarathon '13 ✅ 3:61 #LondonMarathon 15 ✅ 3:45 #BerlinMarathon '16 ✅ 3:41 #TokyoMarathon '17 ✅ 3:35 #ChicagoMarathon '17 ✅ 3:48 #BostonMarathon '18 ✅ 3:60 . #going42 #instarunners #marathontraining #marathoner #marathon #abbottwmm #worldmarathonmajors #wmm #marathontraining #partofone42 #kika #runforkika #runforkikamarathon #inspire2run #sixstarfinisher #7hl #7hloop #Zevenheuvelenloop

A post shared by Ramon de la Fuente (@going42com) on

Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit recensie: de ultieme marathonschoen?

Mijn oordeel over de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit is simpel. Ze zijn extreem HOT! Ik hou van deze innovatieve hardloopschoenen. Hieronder ga ik uitleggen waarom ik de Nike Vaporfly 4% Flyknit een must-have vind voor de marathonloper.

Nike Zoom Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen.

Nike Zoom Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen - Verified with medals and records.

Measured in the Lab. Verified with medals and records.

Nike heeft de beste marathonschoen ooit ontworpen. De Vaporfly 4% is de tweede generatie en het resultaat van een groot aantal onderzoeken van Nike voor het Breaking2-project. Daar probeerde Eliud Kipchoge de marathon op een Formule 1-circuit in Monza, Italië onder de 2 uur te lopen. Het project had maar één doel: de grenzen van menselijke snelheid en uithoudingsvermogen te verleggen.

Prijzige schoenen, maar je bent het waard
De schoenen zijn de duurste hardloopschoen die ik ooit heb aangeschaft. Toch denk ik dat voor serieuze lopers een geweldige investering is om op jacht te gaan naar je volgende marathon PR. Als je bereid bent om heel veel te trainen en de hoge kosten – inclusief reis – te betalen om een grote marathon te lopen, moet je ook de beste hardloopschoenen aan je voeten hebben.

Zijn de schoenen sneller?
Ik had de VaporFly 4% voor de aanschaf nog nooit in het echt gezien of aangeraakt – laat staan op hardgelopen. Een goed artikel in de NY Times gebaseerd op een grootschalig onderzoek met Strava data haalde me over om ze te kopen: Nike Says Its $250 Running Shoes Will Make You Run Much Faster.  Wie wil er nu niet een paar procent sneller worden door een innovatief paar schoenen? Eliud Kipchoge verpulverde op deze schoenen het vier jaar oude wereldrecord op de marathon in Berlijn en Abraham Kiptum verbeterde in Valencia het 8 jaar oude wereldrecord op de halve marathon. Er staat niet voor niets op de schoen: “Verified with medals and records.”

Zoektocht naar de schoen
Op 1 oktober gingen de schoenen in de verkoop in Europa. Ze werden door Nike alleen geleverd aan een aantal geselecteerde dealers en deze kregen maar heel weinig voorraad per winkel. Ook bij mijn geliefde Run2Day waren er te weinig VaporFly 4% en waren de schoenen supersnel uitverkocht.

Ik ging online op zoek en gelukkig hadden ze nog een paar in mijn maat liggen in Spanje, bij de El Corte Inglés. Haha, mijn geluk was dat veel Spaanse mannen en vrouwen waarschijnlijk een kleinere schoenmaat hebben dan mijn maat 46. Per merk verschilt mijn maat nogal maar omdat ik al een keer op de Nike Pegasus had gelopen wist ik welke (Nike) maat ik moest nemen.

Disclaimer: de schoenen zijn door mijzelf aangeschaft en ik heb geen relatie met Nike, Sterker nog: bij mijn vorige review over de Nike Pegasus was ik niet heel positief.

De specificaties van de Nike Zoom VaporFly 4% FlyKnit:

  • Gewicht: 184 gram (maat 44)
  • 12 mm heel-drop (21 mm voorvoet, 31 mm hiel)
  • Unisex schoen: voor zowel Man, Vrouw en Genderneutraal dezelfde schoen
  • Carbonvezelzool en ZoomX foam voor optimale energie teruggave
  • Voor de neutrale loper

Unboxing
Toen het pakketje uit Spanje geleverd werd, was ik niet thuis. De schoenen werden wel al uitgepakt en mijn hele gezin heeft er toen even op gewandeld en gelopen. Het resultaat: iedereen superenthousiast en allemaal wilde ze gelijk een paar bestellen! Tja, nu even niet, maar als je ooit een marathon gaat lopen, dan mag dat :-).

Unboxing Nike Vaporfly 4% Flyknit Marathon schoenen

Unboxing Nike Vaporfly 4% Flyknit

Waarom ze de schoen ook wilden? Omdat het een wonderlijke ervaring is als je deze schoenen voor het eerst aandoet en erop gaat wandelen. Door de goede werking van de de carbonvezel zool en ZoomX foam lijkt het alsof je op twee kleine trampolines rondloopt. Je stuitert!

Nike Vaporfly 4% Flyknit Marathon testen voor recensie

“Het voelt als lopen op twee kleine trampolines”

Mijn eerste loopje
En het hardlopen dan? Ik heb natuurlijk gelijk een mooie trainingsloop erop gedaan met 2 x 3 km op tempo. Dat ging heel erg goed! Als hardloopt op de schoenen dan voel je op een bepaald moment een lichte knik bij de afzet en dat is even wennen. Echter, als je het eenmaal gewend bent dan voelt het alsof je bij elke pas een duwtje naar voren krijgt en wie wil dat nu niet?

nike zoom vaporfly 4% flyknit marathon schoenen

“Een duwtje in de rug bij elke pas.”

Ik hou van innovaties en deze schoen innoveert echt, dat vind ik super! Het is nu even afwachten op de eerste wedstrijd die ik ermee ga lopen om te kijken of ze ook meehelpen bij het lopen van een PR. De wedstrijd wordt de Zevenheuvelenloop, voor mij de klassieke afsluiting van het seizoen. Ik train daar heel specifiek voor en elk jaar probeer ik in Nijmegen mijn PR scherper te zetten.

Ik weiger namelijk al 7 jaar met succes me erbij neer te leggen dat je volgens alle studies langzamer wordt na je 40e. Je zou volgens die studies elk jaar 1% langzamer moeten worden met hardlopen en dat probeer ik nog even voor me uit te schuiven als fake news :-).

Mocht je ook in november meelopen, wellicht tot dan en lees vooral mijn tips voor de Zevenheuvelenloop.

Update 19 nov.: ik verpletterde tijdens de Zevenheuvelenloop mijn PR met maar liefst 4 minuten op deze schoenen. Van 1:06 naar 1:02, ik ben er nog van in de wolken! De vraag: komt die 4% verbetering nu door de schoenen? 🙂

Fijne loopweek!

Trail du Pays du Châtaignier 2018 🌰

Ik heb de prachtige Trail du Pays du Châtaignier gelopen in de Dordogne en door deze als enige Nederlander te lopen heb ik mijn huwelijk gered. Later daarover meer 🙂

Als ik naar het buitenland ga, loop ik altijd dolgraag een trainingsrondje of een wedstrijd mee. Ik kijk in ieder geval altijd of er een wedstrijd in de buurt is.

Deze zomervakantie gingen we naar Parijs en de Dordogne. Voor de vakantie keek ik of er hardloopwedstrijden in de buurt waren. In Parijs werd het uiteindelijk een trainingsrondje en met een beetje geluk vond ik in Dordogne op een Franse hardloopkalender de Trail du Pays du Châtaignier. In het mooie dorpje Villefranche-du-Périgord wordt deze trail elk jaar georganiseerd: een rondje van van 12km en een van 25km onder de kastanjebomen 🌰 door.

Mijn Frans is niet heel goed, maar ik zou me met de website, een beetje Google Translate en een credit card toch wel moeten kunnen inschrijven. Dat proces ging heel goed tot de vraag kwam om je medisch attest – ook wel medisch certificaat te uploaden. Dat krijg je niet zo maar en moet je wel de tijd voor nemen, het certificaat moet:

  • in het Frans worden opgesteld
  • aangeven dat je gezond genoeg bent om te kunnen hardlopen
  • een handtekening en stempel van de huisarts hebben.

Dat is me uiteindelijk wel gelukt! Bij navraag bleek trouwens dat de organisatie ook ter plekke een arts aanwezig had, die voor de start een medisch attest kon afgeven. Nice!

Ingeschreven voor de 25km
De zomer van 2018 was een lange en hete zomer. In de Dordogne waren de temperaturen overdag ook extreem hoog, de verwachting was dat het 36C graden zou worden op de dag van de trail – en dat werd het uiteindelijk ook. De wedstrijd zou om 9:30 starten en de route zou grotendeels in de schaduw van de kastanjebomen zijn – maar ook flinke stukken in de brandende zon – en dan wordt het wel erg warm. Ik heb slechte ervaringen met hardloopwedstrijden in de hitte dus heb de 25km omgezet naar de 12km. Dat was een goede beslissing. Ik had trouwen ook mijn lieve vrouw gevraagd of ze mee ging lopen met de 12km maar ze vond de afstand te lang, het hoogteverschil te veel en de temperatuur te hoog. Ik heb nog wel wat druk gezet maar uiteindelijk ging ze toch liever niet mee, dat zou nog een stap te ver zijn. Een goede keuze!

Starten voor de 12km
De start was op een zondagochtend. Er verzamelden zich zo’n 200 runners en wandelaars bij de mooie middeleeuwse overdekte markthal waar de startnummers en t-shirts werden uitgedeeld.

Trail du Pays du Châtaignier - Markthal

De hitte was al goed te voelen en ik was blij dat mijn afstand de 12 km was…. ik nam me voor om op een redelijk hoog tempo maar zeker niet op wedstrijdtempo te starten. Er ook nog eens 270 hoogtemeters moesten worden overwonnen!

Trail du Pays du Châtaignier - Start

Het startschot klonk en weg waren we. De eerste kilometer ging door de dorpsstraat en na de eerste bocht volgde een zeer steile afdaling naar de bossen. Ik liep in een groepje mee en wat was het een mooie route! Met een zachte ondergrond en wel flink wat keien op het pad kwamen we langs mooie kastanjebomen, flinke heuvels en heel af en toe werden we aangemoedigd door enthousiast publiek. De route was ook prima aangegeven en er waren 2 drankposten onderweg.

Postuur van een stokbrood
Mijn tempo varieerde uiteraard door de heuvels en ik merkte dat ik in vergelijking met mijn medelopers sneller bergaf liep dan bergop. Naar beneden liep ik meestal weg van de lopers om me heen, maar omhoog liepen ze juist hard bij mij weg. Ik denk dat er wel een verklaring voor is: de gemiddelde hardlopende Fransman heeft het postuur en het gewicht van een stokbrood en kan daardoor sneller omhoog.

Het was prachtig maar wat werd het toch al snel warm. De stukken zonder schaduw waren daardoor heel pittig. Je voelde de hitte en merkte dat alles moeizamer ging, bij twee stukken bergop besloot ik dan ook te wandelen, dat ging bijna net zo snel als hardlopen. Het was goed zo. 🙂

Gelukkig gingen de laatste kilometers bijna allemaal licht bergaf. Met de hitte hield ik het tempo op “goed te doen”.

Voordat je dorpstraat weer indraaide moest je nog een stijle heuvel op en daar stond publiek, dus moest je wel even doorzetten. De dorpstraat in – en dan is de de finish in zicht. De laatste meters konden de handen in de lucht.

Trail du Pays du Châtaignier - Finish

Na de finish was ik compleet uitgedroogd. Gelukkig was er onbeperkt cola, water en watermeloen om de dorst te lessen. Wat ook leuk was is dat om de 10 minuten de uitslagen werden geprint en opgehangen. Dus je wist gelijk je netto eindtijd en ook op welke plaats je was geëindigd. De BBQ ging ook aan en naderhand kreeg je digitaal ook alle tijden door.

Al met al: een mooie trail, technisch niet al te moeilijk, wel met flinke hoogteverschillen en goed georganiseerd. Door de hitte was de trail echt een uitdaging, dus ik ben blij dat ik de enige Nederlander was / dat mijn vrouw niet heeft meegelopen. Dat zou wellicht een stap te veel zijn geweest en had ik zeker te horen gekregen.

Uitslag - Trail du Pays du Châtaignier 2018 (Trail découverte du Pays du Châtaignier 12KM)

Zeewolde Endurance 5km – raceverslag

De Zeewolde Endurance is een goed georganiseerd triatlon weekend inclusief hardloopwedstrijden op de laatste dag. Een aanrader! De run stond eigenlijk helemaal niet in mijn plannen. Toch heb ik daar de 5km gelopen… terwijl ik eigenlijk had afgezworen om die afstand nog een keer te lopen.

Op de 5km heb ik mijn grote doel al in 2016 behaald. Ik dook bij de Veluwepoortloop in Nijkerk onder de magische 20 minuten grens (19:47). Dat vond ik zo’n geweldige mijlpaal dat ik zwoor dat het de laatste keer was. Omdat je zo voluit gaat op de 5km vind ik het een marteling. Geef mij maar de 15km of de halve marathon. Alhoewel die afstanden veel langer zijn vind ik ze een stuk minder pijnlijk!

Waarom dan toch meedoen? Mijn Run2Day trainingsmaatje Emile wil dolgraag sneller worden op de 5km en de 10km. Hij is er keihard voor aan het trainen. Emile was nog nooit eerder onder de 20 minuten grens gedoken dus gingen we op zoek naar een wedstrijd in de buurt:  Zeewolde.

Hardloopwedstrijden in de zomer kan ik nooit van genieten door de te te hoge temperatuur maar het waren – voor de maand juni – ideale omstandigheden: rond de 18 graden, licht bewolkt en een beetje wind (windkracht 4).

img_20180624_1254152693788821423997200.jpg

Zeewolde Endurance – aan de start

We spraken af dat we ieder onze eigen wedstrijd gingen lopen. Nadat we een kwartiertje hadden warmgelopen was het tijd voor een startvak selfie en mocht de wethouder van Zeewolde de 150 lopers enthousiast maken.

35882606_2009685925773052_3622862767385477120_o

Zeewolde Endurance – 5km – hardloopwedstrijd

Dat deed hij prima! Bij de start vlogen er een paar heel hard vandoor. Ik wilde zelf met het tempo van 4 min/km (15km/u) vertrekken en kijken hoe lang ik dat vol zou houden.

Kilometer 1 – 3:56
Het eerste stuk was en winderig. Ik liep achter een paar man aan om zo wat uit de wind te lopen. De eerste kilometer ging ondanks deze lichte tegenwind en wat hoogteverschil eigenlijk prima. De route hadden we verkend tijdens het warmlopen en we wisten dat het licht omhoog liep. Dat de eerste km in 3:56 werd afgelegd was dus een heel goed teken.

Kilometer 2 – 3:58
Maar dan begint het harde werken pas echt. De 2e kilometer ging ook in een goed tempo: 3:58. Degene die voor me liepen inclusief Emile namen wat gas terug en ik liep ze voorbij om het goede tempo vast te houden. Als dit zo doorging zou het voor Emile en mij wellicht een een PR kunnen worden.

Ramon de la Fuente - Zeewolde Endurance 5km loop.

Zeewolde Endurance 5km loop. Ik vlieg laag!

Kilometer 3 – 4:02
Op 2.2km was er een keerpunt midden op het fietspad. Dat is erg pittig omdat je dan bijna volledig tot stilstand komt en dan vervolgens weer versneld om op tempo te komen. Dit kost extra kracht! De derde kilometer zakte ik daardoor ietsje in en kwam uit op 4:02.

Kilometer 4 – 4:00
Van de vierde kilometer weet ik eigenlijk niet veel meer. Ik liep nog steeds met een paar mannen achter me inclusief Emile. Die kilometer voltooide ik in 4:00. Een snelle rekensom leerde me dat een persoonlijk record dan wel eens lastig zou kunnen worden. De laatste kilometer zou ik onder de 3:53 moeten lopen om dat te bereiken.

Kilometer 5 – 3:48
Je ben al volledig buiten adem, toch is de wil sterker om het gas volledig open te draaien en flink door te stappen. Niet meer op je horloge kijken, alleen maar lopen. Eerlijk gezegd dacht ik onderweg niet dat ik het zou gaan halen. Gelukkig heb je in de uitgestrekte weg langs het water in Zeewolde goed zicht, dus van verre afstand kwam de finish langzaam maar zeker dichterbij. Ik bleef maar versnellen en versnellen. Wat fijn is het dan om niet te worden ingehaald maar dat je zelfs nog een aantal lopers weet te passeren.

Ramon de la Fuente tijdens de Zeewolde Endurance hardloopwedstrijd

Stap voor stap komt de finish dichterbij, totdat je dicht genoeg bij de tijdswaarneming ben en op het bord ongeveer 19:28 ziet staan. Hoe kan dat? Dat is 20 seconden onder mijn PR!

Ik wist dat ik redelijk snel in de laatste kilometer liep, maar dit was wel heel erg snel. Juichend over de finish! Mijn horloge gaf aan dat ik 4.91km had gelopen. Dat verklaart het wel, de race was iets te kort, but I’ll take it!

Ik was nog compleet buiten adem, het kost minuten om te herstellen. Emile was vlak achter me gefinisht, dus die had de 20 minuten barrière gebroken. Wat een topper!

Naderhand zag ik bij de officiële uitslagen dat de netto eindtijd 19:26 sec was geworden én dat ik een een hele mooie 5e plaats had gelopen!

Wellicht was dit niet mijn allerlaatste 5km en bedenk ik me ooit dat ik onder de 19 minuten grens wil duiken. Blijven dromen. 🙂

Boston Marathon race-verslag

De Boston Marathon zou mijn zevende marathon worden, één waar ik jaren naar had uitgekeken. De dagen ervoor was ik echter nog nooit zó nerveus als voor deze Boston Marathon – en eigenlijk was ik ook met vlagen bang. Lees hieronder in mijn verslag waarom.

Eerst het positieve, wat een marathon zou het worden: mijn 6e (en dus laatste) World Marathon Major na in het zamelen van meer dan €104.000,- sinds 2011 voor KiKa! Het is echt een droom om de Boston Marathon te mogen lopen: het is de oudste marathon die jaarlijks wordt georganiseerd en de 30.000 fitste hardlopers van de wereld staan aan de start. Bij de finish zou ik 2 medailles krijgen: de Boston Marathon medaille en de felbegeerde Six Star Finisher medaille voor het uitlopen van de marathon in alle 6 de World Marathon Major steden. Naar die laatste medaille keek ik al jaren uit.

Boston was mijn eerste Major die niet door Run For KiKa Marathon werd georganiseerd. Gelukkig deden er wel bekenden mee. Er waren 10 Nederlandse lopers die ik kende van de voorgaande KiKa marathons én Wouter van mijn Run2Day hardloopje groepje uit Amersfoort. En wat echt super was: en mijn vrouw Désirée was mee, om me voor deze hele speciale marathon aan te moedigen!

Dan het negatieve, gedurende de dagen voor aankomst – en in Boston zelf – keek ik vaak naar de weervoorspelling. Ik denk dat iedere loper, vrijwilliger en toeschouwer dit heeft gedaan. Het dramatische weersvooruitzicht was:

  • Continue harde regen met geregeld hoosbuien. Uiteindelijk viel er tijdens de marathon 60 mm regen, dat valt er in Nederland gemiddeld in een hele maand.
  • Harde tegenwind gedurende de gehele route: tot windkracht 6.
  • Koud: tussen de 6 en 8 graden Celsius.

Hoe zou ik in die omstandigheden, zonder onderkoeld te raken, de marathon kunnen uitlopen? Ik werd er heel erg bang van en was daardoor ook meer gespannen dan ik ooit was geweest voor een marathon.

Naar de Expo
De eerste activiteit in Boston was om naar de Expo te gaan om het startnummer op te halen. Altijd een mooi moment! Op de vrijdag was het nog rustig, het startnummer was dan ook razendsnel opgehaald.

Boston Marathon at EXPO

Daarna mocht ik me op de Expo melden bij de Abbott World Marathon Majors stand. Dit zodat ik gelijk na de finish niet alleen de Boston medaille maar maar ook de Six Star Finisher medaille kon ophalen! Woohoo!

Ik heb in het weekend voorafgaand aan de marathon lekker gegeten en een mooie tour gemaakt naar onder andere Harvard University.  Daarnaast ook een tour op het land én water met de Boston Duck Tours.  Een aanrader!

Fenway Park uitgeblazen
Een dag voor de marathon gingen we naar Fenway Park voor een honkbalwedstrijd met de Boston Red Sox.

Boston Red Sox Fenway Park

Het was echter zo koud – door een snijdende ijswind – dat we na 15 minuten het stadion verlieten om in een koffiezaak te gaan opwarmen. Op dat moment zag ik de marathon echt even niet zitten. Als het zó koud zou zijn én de het zou snoeihard gaan regenen én je had tegenwind dan zou ik het wel eens niet kunnen halen door onderkoeling.

Kleding
Ik moest gaan besluiten welke kleding ik aan ging doen. Je verliest de meeste warmte met je hoofd en bovenlichaam, dus die moesten goed, het liefst waterdicht, worden ingepakt. Van top tot teen ging ik voor:

  • Hoofd: een hardlooppet met daaronder KiKa bandana over de oren.
  • Bovenlichaam: Kika-shirt, een ademend hardloopjack en daaroverheen een doorzichtige vuilniszak om het waterdicht te maken en handschoenen. Het KiKa shirt zou helaas niet zichtbaar zijn, anders zou ik nog een shirt aan moeten doen voor onder het jack, en dat zou dan weer zwaarder worden.
  • Onderlichaam: een korte en lange broek, plus compressie-tubes om mijn kuiten warmer te houden. Gewone sportsokken en hardloopschoenen.

Op de ochtendvan de marathon heb ik me nog overal ingesmeerd met een halve pot vaseline: ik wilde de kans op blaren op mijn voeten en schroeiplekken door geschuur van natte kleding zo klein mogelijk houden. Deze outfit moest me gaan beschermen tegen het weer. Zie filmpje van het weer gedurende de ochtend van de marathon.

De wekker is niet nodig
Hoe begon de Boston Marathon dag? De voorafgaande nachten waren wat korter door de jetlag. Deze nacht viel mee, ik werd vanzelf wakker en al mijn spullen had ik de dag ervoor al klaargelegd. Eerst even onder de douche, de kleding aan en hop: aan het ontbijt. De boterhammen gaan er snel in en ik drink wat water, koffie en een glas melk.

Het lijkt wel Woodstock
Vanuit het Boston Common Park – wat heel dichtbij het hotel lag – vertrekken mooie gele schoolbussen. Ze brengen ons naar Hopkinton waar de start plaatsvindt.

Boston Marathon Schoolbus to Hopkinton

Samen met loopster Susan kom ik, na een uur rijden in de stromende regen, aan in Athlete’s Village. Een compleet hardloopdorp waar alle marathoners zich verzamelen. Het bestaat uit 2 grote modderige velden waar tenten staan opgesteld.

Het leek wel Woodstock: overal modder en grote plassen, voorzichtig schuifelende mensen en ook hardlopers die onderuit glipten, harde jaren zestig muziek uit de speakers en als men naar de start loopt worden er veel kleren uitgedaan. 🙂

De start!
Susan en ik komen KiKa runners Erik, Wieger en zijn loopmaatje tegen.

Boston Marathon met KiKa groepsfoto.

Samen wandelen we naar de officiële start. Het is vreemd, want vanuit het niets kom je aan bij de startlijn, er zijn geen Corrals meer. Ik adem diep in, zet mijn sporthorloge aan en begin mijn allernatste avontuur ooit.

Kilometer 0 – 10 kilometer – 52:02
De regen valt genadeloos, terwijl de eerste kilometers rustig wegtikken. De route is hier zoals ik had gedacht: de hele tijd glooiend maar overwegend heuvel af. Het gehele parcours is trouwens erg overzichtelijk, 42 kilometer lang rechtdoor. Er zijn slechts drie afslagen in de gehele route die vanaf Hopkinton naar de volgende steden gaat: Ashland, Framingham, Natick, Wellesley, Newton, Brookline en uiteindelijk Boston.

Ramon de la Fuente - Boston Marathon 2018 voor KiKa

Mijn missie is om deze marathon gezond uit te lopen. Ik start daarom rustiger dan gepland met een pace van rond de 5:15 min/km. Achteraf gezien had ik nog iets rustiger moeten starten. Het eerste stadje is Ashland, ik vind het ongelooflijk dat er nog zoveel mensen buiten in de stormachtige regen staan die aanmoedigen: “You can do this!”

De straat waarop we lopen lijkt soms wel op een riviertje, als je aan de verkeerde kant van een weg loopt, stap je tot je enkels in het water.

Na Ashland ga ik op weg naar Framingham waar ik na 10 km Désirée zou zien. Leuk om een punt te hebben om naar toe te lopen! De route liep glooiend door tot ik de stad inliep. Yes! Vlak na het treinstation stond Désirée aan de linkerkant, een grote natte knuffel en ik ging weer door.

10 – 20 kilometer – 1:45:20 (53:18)
Het bleef ondertussen maar regenen en af een toe kregen we een echte hoosbui over ons heen. Al mijn kleding is al lang doorweekt, het geluid van soppende schoenen om je heen is eentonig. Het publiek zorgt gelukkig voor geweldige afwisseling. Rond het twintig kilometer punt bevind zich Wellesley College waar we het fanatiekst worden aangemoedigd. Het staat bekend als The Scream Tunnel. De meiden van het College schreeuwen hun longen uit hun lijf en smeken om kussen van de deelnemers. Het bleef bij mij voor wat high-fives, maar dit gaf zeker wel een grote boost.

Qua kleding wordt mijn lange broek erg zwaar, fladdert in de wind en en zakt af een toe een beetje af. Toch heb ik wel het idee dat ik de juiste kleding heb aangedaan. De pet en plastic zak houden mijn lichaam redelijk op temperatuur.

20 – 30 kilometer – 2:43:47 (62:29)
Nu start het pittige gedeelte van de marathon. Op naar de stad Newton waar een serie van vier heuvels tussen kilometer 28 en 32 kilometer moet worden bedwongen. Ik voel dat mijn kuiten, hamstring en bovenbeenspieren al voor de heuvels wat stijver worden – door de combinatie van inspanning en kou. De grote afstand lopen met tegenwind begint aan te tikken. Als het nodig is zal ik straks bergop gaan wandelen. Beter rustig aan doen dan dat de kramp er al op 10 km voor de finish in schiet!

Ramon de la Fuente loopt voor KiKa de Boston Marathon 2018.

De vier heuvels zijn echt pittig en tot twee keer toe zet ik het op het wandelen om bergop te komen. Ik ben gelukkig niet de enige die hier omhoog wandelt. Gelukkig staat hier ook wild enthousiast publiek die je omhoog dragen: “You got this!”

30 – 40 kilometer – 3:47:49 (64:02)
Na Heartbreak Hill, de laatste heuvel op kilometer 32 gaat de route glooiend omhoog en omlaag naar Boston. Dit stuk moet ik gewoon kunnen uitlopen, het gaat me lukken. Ik tel af naar kilometer 40 waar ik Désirée weer zou zien én waar ik de KiKa vlag zou krijgen. Mijn KiKa shirt mag dan niet zichtbaar zijn, ik kan straks wel trots met de vlag over de finish! Ik zie nu onderweg steeds meer lopers bevangen worden door de kou en deze worden naar de medische posten gebracht. Ik ben in Boston aangekomen en ben de tel kwijt hoeveel hoosbuien we inmiddels hebben gehad, maar ben blij met mijn vuilniszak. Opeens hoor ik KIKAAAAA. Het is Désirée die ik bijna voorbij was gelopen. Ik ren naar haar toe en zeg dat ik van haar hou, een dikke zoen volgt en ik krijg de vlag in mijn handen gedrukt.

40 kilometer – finish 3:60:59
Nog even volhouden en dan heb ik alle 6 World Marathon Majors uitgelopen! Dit kan niet meer mis gaan. Het publiek is uitzinnig. Er is echter nog een kleine uitdaging, een viaduct, maar ook daar lukt het om naar boven te sjokken. Na het viaduct is de tweede afslag van de marathon: rechtsaf naar Hereford Street. De straat is daar helemaal bezaaid met jasjes, plastic zakken en capes. Iedereen trekt zijn regenkleding uit en gooit het op de grond. Ik scheur ook mijn plastic zak uit en geef wat high fives.

Het regende ook in Hereford Street.

Dan slaan we linksaf naar Boylston Street waar de finish is. Het is nog 400 meter en ik hijs de KiKa vlag omhoog. Ik loop naar links en jut het publiek op, wat is dit heerlijk. Het wordt me zelfs allemaal teveel en laat een traan – het was dan ook zó een mooi avontuur.

Boston Marathon voor KiKa - Ramon de la Fuente

TROTS als een PAUW kom ik bij de finish en blijf er zelfs even op staan om ervan te genieten. I DID IT!

Na de finish lopen we door en krijgen we onze felbegeerde Boston Marathon medaille omgehangen. En er is nog een verrassing want KiKa runner Wieger duikt achter me op. Samen gaan we op de foto en halen we onze felbegeerde Six Star Finisher medaille op.

Six Star Finisher Ramon de la Fuente at Boston Marathon 2018

Dan rest een hele warme douche in het hotel en snel op weg naar Cheers. Je wordt daar als hardloper met luid gejuich en gejoel ontvangen. Ik kreeg extra felicitaties en gelijk een biertje voor de mooie Six Star Finisher medaille en van mijn loopgroepje uit Amersfoort een prachtig World Marathon majors shirt, wat een prachtige verrassing!

Mijn tip: als je ooit een marathon wilt gaat lopen, ga er dan een voor KiKa lopen in een wereldstad. De ervaring is onvergetelijk, je kan er nog heel lang op teren. Schrijf je in voor een KiKa marathon avontuur. Ik heb na 6 marathons niet alleen meer dan 104.000,- EUR ingezameld voor Stichting Kinderen Kankervrij. Ik heb prachtige ervaringen gehad, wereldsteden mogen bezoeken, nieuwe loopmaatjes ontmoet èn marathons gelopen waarvan ik nooit had kunnen dromen.

Dank voor al jullie steun tijdens mijn Marathon Majors avontuur!

10km tijdens de Marathon Utrecht

De Utrecht Science Park Marathon is een perfecte hardloopwedstrijd die ik graag loop. Na twee keer de halve marathon in Utrecht te hebben gelopen had ik nu de 10km in het vizier om te kijken of ik mijn PR van 42:13 kon aanscherpen. Het liefst duik ik voor de allereerste keer onder de 42 minuten.

De Utrecht Marathon wordt altijd in maart georganiseerd, dus lekker koel en dat vind ik heel belangrijk bij wedstrijden. Het parcours is vlak en er is een afstand voor iedere loper: kidsrun, 5km, 10km, een halve én de hele marathon. De laatste twee afstanden gaan ook echt door de binnenstad en zijn prachtige routes!

Utrecht Science Park Marathon 2018 logo

Wedstrijddag – ARCTIC is echt de enige omschrijving die ik voor deze dag heb! Ik stap uit de auto in de tochtige parkeergarage op het Science Park Utrecht. Het is -2C en windkracht 5 a 6. Normaal draag ik een korte broek en een shirtje met korte mouwen. Dit wordt mijn allereerste wedstrijd met handschoenen! Daarnaast in lange broek, hardloopshirt met lange mouwen en een hardloopjas. Ik heb er 10 weken marathon training opzitten voor de Boston Marathon, waarvan een week ‘verplichte rust’ door een heftige griep. Al de trainingsarbeid wil ik vandaag omzetten naar een nieuw persoonlijk record op de 10 kilometer. Dit om mijn mottohoe ouder, hoe sneller 🙂 – ook dit jaar weer waar te maken. De grote vragen zijn of:

  1. Ik al volledig hersteld ben van de week griep.
  2. Hoe ik zou reageren op de snijdende kou.

Bij het Sportcentrum Olympos kon ik mijn rugtas afgeven. Wel grappig dat ze in de hal een tent hebben staan die de Marathon in Antarctica promoot. Ik weet niet of het evenement veel inschrijvingen heeft gehad met dit weer. Vanaf Olympos vertrek ik warmlopend naar de start. Ik dribbel daar rond de 3km en trek wat sprintjes, dan vind ik het voldoende en vertrek richting het startvak. Ik ben vooral benieuwd of ik mijn beoogde tempo van 4:12 min/km kan volhouden over de hele afstand. Dan zou ik namelijk voor de allereerste keer onder de 42 minuten uitkomen op de 10 kilometer.

Het is bijna tijd. Ik loop langzaam naar de startfuik en ga van start!

De eerste 1 kilometer – 4:23
Het startschot valt en ik ben lekker gaan lopen, mikkend op een tempo van 4:12 min/km. Go Go Go! Het is echter zó druk, de eerste kilometer kan ik gewoon geen vaart maken, er zijn teveel lopers. Ik wil niet teveel gaan slalommen dus heb me ingehouden – door alleen in te halen waar het echt kon.

Er is al snel een punt waar we worden gefotografeerd door de specialisten van marathonphoto.com. Ik bedenk me dat mijn startnummer niet zichtbaar is omdat ik mijn jasje nog aan heb. Het was te koud om zonder jasje te gaan lopen maar nu zou ik dus niet herkend worden met het startnummer. Ach ja, toch nog een mooie foto gevonden achteraf. Ik voel de koude wind nog!

Utrecht Marathon - Ramon de la Fuente - 10km

De eerste 4 kilometer loop ik in de weilanden richting Bunnik. In de weilanden staat de wind altijd pal – of schuin – tegen. En er is opeens niemand om achter te lopen. Waar ik op de eerste kilometer nog veel medelopers zag, loopt er nu niemand in de buurt. Dit stuk is afzien. Gelukkig heb ik nog veel energie, maar de wind en de kou maken het niet aangenaam. Brrr! Wel zie ik dat mijn gemiddelde tempo iets verbeter door sneller te lopen dan in de 1e kilometer. Mijn kilometertijden:

Kilometer 2 – 4:12 min/km
Kilometer 3 – 4:10 min/km
Kilometer 4 – 4:17 min/km

Dan kom je in Bunnik aan, ik voel dat het iets gemakkelijker gaat. De wind wordt door de huizen een beetje opgevangen, er is af een toe wat publiek dat enthousiast aanmoedigt. Fijn!

Kilometer 5 gaat in 4:14 min/km

De eerste 5km gingen in 21:24. Als ik de laatste 5 kilometer in 20:35 zou lopen kon ik de magische 42 minuten grens breken. Dat is 4:07 min/km! Die #sub42 breken zou dus heel pittig worden! Ik voelde me echter nog goed én wist dat er nu een lang stuk met meewind zou komen richting het Science Park.

In de zesde kilometer van het parcours verlaat je Bunnik. Gelijk voel je de wind in de rug. OK, nu een tandje erbij, even flink tempo maken.

Kilometer 6 – 4:13 min/km
Kilometer 7 – 4:01 min/km
Kilometer 8 – 4:05 min/km

Ook dit stuk terug naar Science Park loop ik grotendeels alleen. Als de laatste 2 kilometers beginnen kijk ik voor de laatste keer op mijn horloge en zie dat het erg spannend wordt om nog onder de 42 minuten te komen. Voor me loopt een groepje van 3 in een strak tempo, met een tempoverhoging kan ik erbij aansluiten. Had ik het geweten bij wie ik aansloot was ik wel even naar voren gelopen, maar ik bleef bungelen op de 4e positie om even bij te komen.

We gaan al de allerlaatste kilometer in! De harde wind is nu pal tegen en 2 lopers zakken een beetje af. Ik schuif op en loop nu in de 2e positie van het groepje. We draaien de Cambridgelaan op, de finish is zichtbaar, je hoort de omroeper schallen. Ik weet van mijn vorige wedstrijden dat het dan nog 500 meter is.

Ik kan de gaskraan wat verder opendraaien en loop nu schuin achter degene die voor me loopt. Hé, het is Frank, mijn hardlooptrainer! Ik roep “Frank” maar krijg geen reactie. Ik versnel een stuk en loop nu pal naast hem, “Hoi Frank”. Haha, herkenning, we lachen even naar elkaar. Van hem heb ik een startbewijs van gekregen, dus twee Franks lopen nu  naast elkaar, wat een enorm toeval! Inmiddels is de finish al over 400 meter en is het tijd voor de eindsprint. Ik moet iets geroepen hebben: “Kom Frank, Go Go Go” en versnel. Frank gooit er een aanmoediging uit.

Utrecht Marathon: Ramon de la Fuente sprint naar de finish

De benen worden nu snel zwaarder en ik moet nog best een stuk. Kom op Ramon, tempo blijven houden. Nog even pijn lijden en dan kan je straks nagenieten van een mooie tijd. Bij de finish trek ik nog de rits van mijn jas los. De benen branden nu echt!

Utrecht Marathon: met verzuurde benen gaat Ramon de la Fuente over de finish op de 10km

Schreeuwend van blijdschap / volledig buiten adem / met in brand staande benen ga ik over de finish. Ik heb 41:40 heb gelopen, wat een tijd! Het laatste stuk ging dus razendsnel. De SUB42 is binnen en kan bij mijn lijst van persoonlijke records worden bijgeschreven. Yes!

Ook Frank komt over de finish en we kunnen op adem komen terwijl we de medaille gaan ophalen. Wat een toeval was dit! Weer wat om over te praten op de wekelijkse training die start vanuit Run2Day Amersfoort.